ღამეა, თვალები წარსულთან კამათობს

ღამეა, თვალები წარსულთან კამათობს
gamea tvalebi warsultan kamatobs
ღამეა, თვალები წარსულთან კამათობს,

კუთხეში სიბნელე კაცივით დამდგარა,

ის ჩემი ბავშვობა რომელმა გააქრო,

ბავშვობა, რომელიც ლექსივით გათავდა.



ვის გინდა პასუხი მოთხოვო მარგარეტ,

ასეა, როდესაც ვერ ხვდები დროის სვლას,

სულ უნდა იბავშვო, იბავშვო მანამდე,

სანამდეც ეს გზები დაიწყებს გაყოფას.



თვალებში მომდგარი წვიმები ციაგი,

ვერ იტევს ნაპირებს მოღრუბლულ თვალიდან,

გაჰყურებ ისევ და ვერ შემოტრიალდი,

იცი რომ არასდროს იწყება თავიდან.



ზეცას რომ გავყურებთ – ურანოგრაფია,

ვხატავდით ჩვენ ორნი, გვინდოდა როგორც ეს,

მოსვლიდან წასვლამდე ათასი კარია,

ათასი კარია ძვირფასო მარგარეტ.



არ მოვლენ ამაღამ ფეა და თეთრონი,

სისხლისგან დავცალე ჯიუტი კალამი,

გარეთ კი ქარია, რომელსაც მე მგონი,

უთოუდ მოელის დილამდე კოლაფსი.



მთვარეა – ლოდინი, დააწყდა ნერვები,

პრინცესას ყვითელ ძილს დილამდე დარაჯობს,

იღვიძებს მზე მერე ჩამოშლის კულულებს,

ჩავისვამ გულში და გავუშვებ არასდროს.



ხელების კანკალი შეწყვიტე ამაღამ,

ჯანდაბას ეგ შენი შვედური თამბაქო,

ვიცი რომ მოწყენამ ჩემსავით დაგღალა,

თვალებში, ამბობდი ღრუბლების ცა მაქვსო.



იზრდება სიბნელის უძილო ასაკი,

მე მსურდა ალბა და მიჰქონდათ აისებს,

ვეძებდი საღამოს ზეცამდე გასაკვირს,

და ვკრეფდი ნისლებში გადაყრილ ყვავილებს.



ავტორი მიშო დადიანი