დაკარგული სიყვარული

dakarguli siyvaruli
აღარ ვიცი რა ვიღონო რა ვუშველო თავს,
მე ხომ კარგო უშენობა და სიშორე მკლავს.
მოვა დრო და დაბრუნდები მე ამისი მწამს,
ამ საღამოს უშენობა ჩემ ციცქნა გულს კლავს.

ვზივარ ახლა ბნელ კუთხეში და კვლავ ვფიქრობ შენზე
უშენობას ვერ ველევი და ვტირივარ წარსულ წლებზე.
ვიცი დიდ ხანს შევეცდები დაგიკიდო ფეხზე,
მაგრამ ვიცი არ გამოვა და თავს ვიხრჩობ ხეზე.

გავა წლები, გამიხსენებ და ვერ წახვალ შორს,
მოგონება ხომ შენ გულში ფანტელებად თოვს,
ჩემს ზღაპრებსა და ჩემს ტრაბახს ვერ გაცვითავს დრო,
ყოველივე მოგონება შენ აწმყოში ბინადრობს.

დაზამთრდება,აცივდება და ჩათბები სახლში
მოგონება აგიტაცებს და გადაგსვავს PAST- ში.
მაგრამ შენ ხო არ გიყვარვარ გაერევი ხალხში,
ამ ყველაფერს ზურგს შეაქცევ,იტყვი: ამოვიდა ყელში

მომენატრა ის დრო , თოვლში რო ვგუნდაობდით,
ავდარში თუ დარში სულ ერთად რო დავრბოდით,
წვიმა რომ გვალღვობდა და სიყვარული გვართობდა
სიყვარულში გართულნი დრო რო სწრაფად გარბოდა.

ისევ შორს ხარ და ფიქრებში იმყოფები მარტო,
შენს მეტი ხომ არვინ მინდა მოდი ჩემთან კარგო,
შენს ძებნაში დავუდძლურდი შენი ლანდი მათბობს
და პოვნას რომ გავიფიქრებ უბადაგოდ მათრობ.

გული მიგრძნობს რო შეგხვდები და დაგიქნევ ხელს
ანდაც გულში რომ ჩაგიკრავ და გაკოცებ ბევრს,
მერე უცბად გამექცევი და დამამხობ ლაფს
დედიკოსთან რომ მიირბენ გამომაბავ ყბას.

მერე დედას დააბრალებ მოიგონებ მიზეზებს
"აი იმ დღის ბრალია რო ვიყავით რიყეზე"
დედა ანგელოზია,რომელიც არ წირავსო,
დედა არ გაგრიყავსო,თუკი ეტყვი მიყვარსო.


ავტორი : ნიკოლოზ პალაგაშვილი