უბრალოდ

ubralod
ეს ლექსი ცრემლით არ გამოირჩევა,
და არც იმ გრძნობის მალული სევდით,
რომლის დამალვა ყველას სწადია,
მაგრამ ვერ მალავს , გრძნობების შიშით.

ამ ლექსის აზრი ტანჯვა როდია.
არც სიყვარული და არც ვედრება.
მუდმივი ბოდვა, კეტილდღეობა;
და არც სატანის შავი მაგია.

არც იმ უსუსურ და ლაჩარ ხალხზეა,
რომელთა სული კვლავ დამპალია,
და არც იმ კეთილ მამაოებზე,
ვინც ჩვენზე ლოცვაში ატარებს ღამეს.

არც იმ მოხუცზე რომლის თვალებში
არნახულ ტკივილს გადაუვლია,
და ცეცხლისებრი ცრემლის დანახვით
წვიმით ჩამოსულ სევდას იხილავთ.

არც იმ ჭაბუკზე რომლის სატრფომაც
თკივილის მწარე გრძნობა დატოვა.
რომლის გარეშეც მისი სიცოცხლე
უმთვარო ღამედ გადააქცია.

არც იმ ცალკეულ წყვილზე არ არის,
რომლის ტკივილიც მიწამ ითავა,
გამოურჩევლად დღითი_დღე სანთელს
თავის სატრფოზე, შეჰვედრებს ნათელს.

არც ეს ლექსია ყოვლის მომცველია,
და საბოლოოდ არაფრის მთქმელი,
ეს ლექსი მხოლოდ მის ტკივილია ,
ვისი ტკივილი?! მხოლოდ მკითხველის