ხედავ ბეღურებს...
საკენკს ფანტავ თბილი მუჭიდან,
მინდა შენს არსში დავასრულო ყველა მანძილი.
ახლა ქარია...
მე ვჩურჩულებ: - ხელი მომჭიდე...
ვცხოვრობთ და, ასე, ერთმანეთის ამინდს ვამძიმებთ.
ჰაერის ფილტვებს მეტასტაზად მოედო ნისლი,
ნესტის სურნელით...
და ქალაქი წვიმებს მინებდა,
მზე გვაქვს ოთახში,
ოც კვადრატულ სიჩუმეს ვისმენთ,
მზე გვაქვს ოთახში...
და წვეთები ცვივა მინებთან.
დამტვერილია ჩვენი ბოლო ოცნების ფრანი,
როცა სარკმელს ხსნი, თითქმის, მუდამ ზეცაში მიქრის,
მერე იმტვრევა...
შენ ამბობ, რომ ამ დროს სულ ვაფრენ,
რომ პოეტი ვარ და შეშლამდე მიზიდავს ფიქრი.
მე, ხშირად, გარეთ გავდივარ და სივრცით ვარ მთვრალი,
უმისამართო ქუჩის ჩიხში უმიზნოდ ვუსტვენ,
მარტო რჩები და გინდა ეს დრო თითებზე თვალო.
ახლა ქარია...
მაჯისცემა წვიმას აქვს სუსტი.
სულის სიღრმეს კი ემატება უსაზღვრო მასა,
სხეულს სისხლი სდის და ამ
დღეებს თეთრ კანს უსველებს,
ყოველ საღამოს, შენ, ფინჯანით, სიყვარულს მასმევ
და ჩვენს ფანჯრებთან ყვითელ მთვარის დგას კარუსელი.
საკენკს ფანტავ თბილი მუჭიდან,
მინდა შენს არსში დავასრულო ყველა მანძილი.
ახლა ქარია...
მე ვჩურჩულებ: - ხელი მომჭიდე...
ვცხოვრობთ და, ასე, ერთმანეთის ამინდს ვამძიმებთ.
ჰაერის ფილტვებს მეტასტაზად მოედო ნისლი,
ნესტის სურნელით...
და ქალაქი წვიმებს მინებდა,
მზე გვაქვს ოთახში,
ოც კვადრატულ სიჩუმეს ვისმენთ,
მზე გვაქვს ოთახში...
და წვეთები ცვივა მინებთან.
დამტვერილია ჩვენი ბოლო ოცნების ფრანი,
როცა სარკმელს ხსნი, თითქმის, მუდამ ზეცაში მიქრის,
მერე იმტვრევა...
შენ ამბობ, რომ ამ დროს სულ ვაფრენ,
რომ პოეტი ვარ და შეშლამდე მიზიდავს ფიქრი.
მე, ხშირად, გარეთ გავდივარ და სივრცით ვარ მთვრალი,
უმისამართო ქუჩის ჩიხში უმიზნოდ ვუსტვენ,
მარტო რჩები და გინდა ეს დრო თითებზე თვალო.
ახლა ქარია...
მაჯისცემა წვიმას აქვს სუსტი.
სულის სიღრმეს კი ემატება უსაზღვრო მასა,
სხეულს სისხლი სდის და ამ
დღეებს თეთრ კანს უსველებს,
ყოველ საღამოს, შენ, ფინჯანით, სიყვარულს მასმევ
და ჩვენს ფანჯრებთან ყვითელ მთვარის დგას კარუსელი.
ავტორი: თორნიკე ჭელიძე