ჩემი ცხოვრება თუ ვითამაშე

chemi cxovreba tu vitamashe
ყოფნა ცხოვრებისთვის ვითამაშე,
როგორც ბავშვობაში ”სახლობანა”.
ხსოვნა -მსხვილი ხედით, შავი კაშე,
როგორ გაფერმკრთალდა ახლოდანაც...
თითქოს ყველაფერი მირაჟია,
მხოლოდ ტკივილები ნამდვილობენ!
თუმცა, აქ არაფერ შუაშია,
გულის ჭკუაზე რომ დავდიოდი...
უკვე დავასრულე მელოდრამა,
მეტად ყოფითი და ბანალური.
ძველი სიყვარულის მონოგრამებს
დრო რა უმოწყალოდ ანადგურებს...
აწმყო გახდა ისე ფრიგიდული,
კაცს რომ დაუკარგავს ყველა ნდომას...
ამბობს ჩემი ხსოვნა მოგუდულში,
ყველა მოგონების შესანდობარს...
მცივა, რა თქმა უნდა, უქაროდაც,
განცდა აბზაცს მოჰგავს ნოველიდან.
მათ სულ ჩემი კილვა უხაროდათ,
ვისი მხილებაც მე მომერიდა...
აწყობს ფერთაკვდომის ვერნისაჟებს
ჩემი წარბშეკრული წარმოსახვა.
გეცვას ”ყავისფერი” ბედის მარშზე
ნიშნავს, - საერთო ვერ გამონახე...
თავთან საჭადრაკო პარტია მაქვს,
”თავი დაიცავი, ნემცოვიჩო!”
მინდა უბრალოდ და მარტივად ვთქვა,
მძულს ეს რეალობა, შენც ხომ იცი...
ახლა ეს დრო ისე საჩემოა,
როგორც ხეიბრისთვის ცეკვა "ტვისტის".
ვზივარ ჩემთვის, უცებ თავს შემოყოფს
სულში ბუნტარიც და ანარქისტიც...
წლებთან საპატიო ვახშამზე ვარ,
ხსოვნა - მსხვილი ხედით, შავი კაშე.
მგონი, არაფერი არ შავდება,
ჩემი ცხოვრება თუ ვითამაშე...