ბავშვური სახე

bavshvuri saxe sevda damtanjveli fiqri mwuxrebis
სევდა დამტანჯველი, ფიქრი მწუხარების,
მელი დასეტყვილი თეთრი იალქანით.
შენკენ გზას მიფარავს კვამლი ბუხარების,
მაგრამ მოგაგენი გრძნობის იავნანით.

დაღმართს შეჩვეული აღმართს ვეჭიდები,
ხავსებმოკიდებულ ხსოვნას ვაცისკროვნებ.
ახლა მე კი არა, თურმე შენ გჭირდები,
მოვალ, კვლავ მოგიტან ჩვეულ ვარდის კონებს.

მგონი შეიცვალე, წლებიც გავიდა და
ვეღარ შემომცინე ჩემმა თვალის ჩინმა.
რაც კი გისახსოვრე თურმე გაცივდა და
წლებთან ერთად იკლო სიყვარულის ჟინმა.

სულიც გაჭირვების ტვირთებს შეეჭიდა,
მიჭირს დაჯერება თითქოს ბოლოს გნახე.
ჩვენს სიყვარულში როგორ შეეჭვდი და
რისთვის შეიცვალე ეგ ბავშვური სახე?