’’საოცრად მოქანცულს მომაგონდი, თითქოსდა ცხადად, მე დავინახე შენი თვალები ისევ იმგვარი,
ჭერმის ყვავილთა უსასრულო გარემოცვაში,
როცა მიმზერდნენ, როცა მცნობდნენ, როცა მიყვარდი.
საოცრად დაღლილს ყველაფრისგან კვლავ მაგონდები
თითქოსდა მხსნელად მომევლინე მხსნელად დარდისგან...
სიზმარს რომ ჰგავდა ის დღეები-შენ რომ ავსებდი
უფრორე სავსე დიდი გრძნობით ჩემთნ არიან.
იმ დღეთა შუქი გამინათებს გზას ცხოვრებისა,
სხვას ახლა მაინც აღრაფერს აღარ მოველი.
როცა გელოდი ბედნიერი ვიყავი მაშინ
და ბედნიერი შენს ლოდინში დღმდის მოვედი.
საოცრად დაღლილს მოგონების შრმომრჩა ძლა,
ყველაფერს სძლია-გაზაფხულსაც , ასე რომ გშვენის.
შემაძლებინა აღმოჩენა კიდევ სიახლის-
ბედნიერი ვარ , რადგან თურმე ისევ შენ გელი.’’
by Zoia Jangize:
ჭერმის ყვავილთა უსასრულო გარემოცვაში,
როცა მიმზერდნენ, როცა მცნობდნენ, როცა მიყვარდი.
საოცრად დაღლილს ყველაფრისგან კვლავ მაგონდები
თითქოსდა მხსნელად მომევლინე მხსნელად დარდისგან...
სიზმარს რომ ჰგავდა ის დღეები-შენ რომ ავსებდი
უფრორე სავსე დიდი გრძნობით ჩემთნ არიან.
იმ დღეთა შუქი გამინათებს გზას ცხოვრებისა,
სხვას ახლა მაინც აღრაფერს აღარ მოველი.
როცა გელოდი ბედნიერი ვიყავი მაშინ
და ბედნიერი შენს ლოდინში დღმდის მოვედი.
საოცრად დაღლილს მოგონების შრმომრჩა ძლა,
ყველაფერს სძლია-გაზაფხულსაც , ასე რომ გშვენის.
შემაძლებინა აღმოჩენა კიდევ სიახლის-
ბედნიერი ვარ , რადგან თურმე ისევ შენ გელი.’’
by Zoia Jangize: