იგივე რაღაცას ქმნი

უკვე მერამდენე დღეა ერთი და იგივე რაღაცას ქმნი,
მიდიხარ როიალთან და ჯდები უკრავ მოცარტის გამას.
შენ თვითონაც არ გახსვოს მერამდენე სანთლის ალს ღვრი
და ნოტებს აყოლებ შენს დაღლილ თვალს, აგრძლებ თამაშს.


შემდეგ გიჟდები, შემდეგ წყნარდები უკრავ ბეთხოვენის მეცხრე სიმფონიას.
მერე ბჟირდები, ისტერიკას იწყებ, ბრაზდები და ეს ყველაფერი ცხოვრების გამო გგონია.
არადა მუსიკით ქმნი შენ შენს ხასიათს, ტაურის კარამდე აიტან განთიადს.
ეს შენი ისტერიკაც და ხასიათიც შენივე გამოგონილია.


შემდეგ დამაწყნარებელ აბებს სვამ, შემდეგ ძილის,
შემდეგ იხსენებ, ან ითვლი რამდენი გაგივლია ცხოვრება, რამდენი მილი.
არასდროს არ დაგავიწყდება, არასოდეს, გული ცხოვრებით რომ გაქვს გახეთქილი.


შემდეგ ისევ ჯდები როიალთან, გგონია, გგონია ბახს დაუკრავ და აცეკვდები
მაგრამ მერე ისევ ამ სიგიჟესაც დანებდები და ისევ წყნარ მუსიკას უსმენ.
შემდეგ წყნარ, სატირალ მუსიკაზეც ამღერდები
მერე ჯდები, ჯდები სკამზე და შენს დაკარგულ სიყვარულის ძველ სურათს უმზერ.
შემდეგ გინდა წახვიდე, გაერთო, გადააყოლო გული რომელიმე კლასიკური პაექრობის გუნდებს.


მაგრამ გახსენდება გარეთ ვერ გადიხარ,
შენ უკვე ბოლომოღებული გაქვს, აღარ ვარგიხარ.
წვები, იძინებ, მაგრამ ძალიან ძნელად
იხსენებ, იგონებ, როგორი იყავი ძველად.


შემდეგ ტირილს იწყებ, თვალებს ისველებ ცრემლად
და ისევ გიჟდები, ისევ ბრაზდები ელვად.
შემდეგ ღამე, სამზე, ჯდები ისევ როიალის მაღალ სკამზე
იწყებ კლავიშებზე თამაშს და თამაშს და ცრემლი მიჰყვება ამას.


შემდეგ დაიწყებ წყნარად, ლამაზად მოცარტის გამას
და ისევ ემსგავსები შენს ძველმოდურობას, ლამაზს.
შემდეგ გიჟდები, იწყებ ბახს, არ ელოდები ვიღაცა სხვას
მიდიხარ ფიქრებში, რექვიემში ვარდები, მიჰყვები ზღვას
და იწეწავ, იწეწავ ქარით შენს ქერა თმას.

ხმებიან ვარდები, თეთრი ვარდები და უწევ ხმას.
თან უსმენ, ან უყურებ როგორ მიჰყვება შენი დრო ზღვას.

ავტორი: ილია ყარმაზანაშვილი