ხელები ...

უცნაურია:
ხელებს, რომლებსაც არ შევხებივართ,
ხელებს, რომლებსაც არცკი ვიცნობთ,
მაინც ვენდობით.
როცა სიტყვები საკმარისი არაა;
როცა სათქმელი ათასჯერ ბევრია
და ვწვალობთ,
ხელები, ხელები გვეხმარებიან.
ვეყრდნობით ხელებს,
ვეჭიდებით ხელებს,
ვიწვდით ხელებს,
აღვაპყრობთ ხელებს და ასე
ბოლომდე:

ხელები,
ხელები,
ხელები.
ათასნაირი, დიდ–პატარა, წაწვეტებულთითებიანი
ანდა კოტიტა,
სულერთია,
აღმართულია ხელების ტყე...
მოუსვენრობენ,
მოძრაობენ ძალიან სხარტად,
ფორიაქობენ,
ყველაზე იოლად გასცემენ თავს და
პატრონის განცდებს.
მათ იციან ტაშის დაკვრაც და
სილის გაწვნაც.
ისინი არიან ერთგულებიც და მოღალატენიც.
ხელები,

ხელები,
ხელები.
ძლიერი, სუსტი, მოკანკალე, დაჯერებული –
ათასნაირი, ზუსტად ისეთი, როგორიცაა
სინამდვილეში მათი პატრონი.
ხელები არ მოგატყუებენ.
ეს მათი პატრონები იტყუებიან.
ხელები ახდენენ სასწაულს:
პეშვებად ქცეულთ, ცხრა მთის იქიდან ჩამოაქვთ
ცხრა წყაროს წყალი და მერე ამბობენ,
უკვდავების წყალი არ არსებობსო.
ხელებსაც ჰკითხეთ...
უცნაურია...
ხელებს, რომლებსაც არ შევხებივართ,
მაინც ვენდობით,
რადგან ხელები უნდობლობას
არ იმსახურებენ!!!
გამოგიწოდე ჩემი ხელები...
არაფერსა გთხოვ.
არ მინდა ხურდა,
არც ყვავილი,
არც უკვდავების წყაროს წყალი მსურს.
ერთი რამ მინდა:
შემაგებო შენი მარჯვენა და
როგორმე მოათვინიერო ჩემი
ძალიან ფორიაქა,
მოუსვენარი,
სუსტი და გრილი,
ქვეყნად ყველაზე ერთგული, სანდო

ხელები,
ხელები,
ხელები!!!