ამ შემოდგომას ბებრს

ამ შემოდგომას ბებრს
როცა მოაცვდა ფერი
შენი წყურვილით ვღებე
შენზე ლექსების წერით

გადარწეულა თუკი
ცად ვარსკვლავეთის სხვენი
შენი თვალების შუქით
შენი ღიმილის ძღვენით

მე კი ქაოსის ტბაში
ვდგავარ სიმშვიდე არ ჩანს
თუკი გამცვალე სხვაში
მხოლოდ ოცნება დამრჩა

და ჩემი შლეგი ფიქრით
ისევ მოვივლი ველებს
გრძნობის და იმის იქით
მჭიდროდ შემოგხვევ ხელებს

მაგრამ სადა ხარ ნეტავ
საით გეძებო ახლა
თუ გულის კარებს კეტავ
თუ მიწევს ტყვიის დახლა

და დაცხრილული გულიც
კვლავ შენ დაგრჩება ჩემო
შენით სიცოცხლე სრული
შენში ცხოვრების გემო

უკვე სრულდება ექვსი
და მალე შვიდიც მოვა
გეცვას ეს ჩემი ლექსი
როცა იქნება თოვა...