სავედრებელი

როცა გგონია უსაშველოდ მძიმეა ყოფა,
როცა დანისლულ სივრცეს უცქერ
თვითონ ცდენილი,
როცა ის სივრცეც თუნდაც ჩრდილი
სადღაც მომავლის,
წარსულის აჩრდილს ატუზვია ფიქრში დევნილი,
როცა ჰაერიც დაემძიმა ხუთვაა სრული,
მაშინ სასოებს გული ჩემი საოცარ სითბოს
კარის შეღებას ისურვებდა ჩემს სულში,სული
და კელაპტრების ნათებაში შენდობას ვითხოვ.
ახლა თვალები ირეკლავენ მადლიან ძალას,
სადღაც სიღრმეებს მოაშუშებს ნეტარის მზერა,
სამადლობელს კი თვალნი იტყვის ცრემლებით ღმერთო,
შენს ფერხთით ყოფნას კი არ ვჩემობ
ვნატრობ გამჩენო,
როგორც მარიამ მაგდალინელს შეენდო ყველა,
როგორც სხვა მრავალთ მიეტევათ ათასი ბრალი,
მეც შემიბრალე ნუ განმაგდებ უფალო ჩემო...