ქარი და მე

-ტირი?
-ჰო ვტირი,
-და მერე რატომ?
-ეს ქარმა მკითხა დარჩენილს მარტო.
-გიყვარს?
-ჰო მიყვარს,
-რამ შეგაყვარა? დამძახის ქარი.
მე უპრო მეტად მომაწვა დარდი,
ქარი კი დაჰქრის დღისით და ღამით,
და მეკიხთება: რად გიყვარს მაინც?
-თუ გიგალატა და მიგატოვა,
ის სიყვარულის რაღა ღირსია?
დამნაშავეა მაგრამ რა ვიყო
რომ ჩემი გული მხოლოდ მისია?
პატარა ქარო!ნუ გადამრიე
აღარ ვუყვარვარ,ის ხომ სხვისია,
გაჩუმდი ქარო ნუ ვეყვარები ,
არ დავუჩოქებ ნება მისია,
მაგრამ სიყვარულს და წმინდა გრძნობებს,
არავის ვაძლევ სესხად ნისიად.
უცებ დაღამდა და სიჩუმეში
ისევ გაისმა ქარის ზუზუნი,
მტვრის კორიანტელს ცაში ახვევდა ,
მოჰქონდა ჩემთან ხეთა ჩურჩული.
-ისევ ის გიყვარს?
მკითხა ჭადარმა
-მარტო იმისთვის ტირიხარ ასე?
ვუწყრები იმათ ვინც ამისტანა
ძლიერ სიყვარულს დაასამარებს,
და შენისთანა გულის მეუპეს
დარდობის ფიქრთან გაათამაშებს.
და ამის შემდეგ ძალიან ხშირად,
ქარს მოჰყვებოდა ცრემლების წვიმა,
და ჩემთან ერთად ტიროდა ყველა:
ქარი,ჭადარი,ზეცა და მიწა.