დავეცი ისე,
წამოდგომის არ მეყო ძალა,
გზად მიმავალ მგზავრს ხელი
საშველად გავუწოდე,
ვერ დამინახა და გვერდით ჩამიარა,
წვალებით ავითრიე სხეული
ვიწრო გზას გავუყევ. . .
ნაკვალევად გაბზარული იმედი დავტოვე.
ხიდს მივადექი,
საცალფეხო იყო და ქვესკნელს ზემოთი,
თვალი დავხუჭე და შევაბიჯე,
თეთრწვერა მოხუცი შემხვდა,
შემრცხვა და თვალი ავარიდე
/მე ხომ არასოდეს ამინთია სანთელი მისთვის/,
მან გზა მიჩვენა გზააბნეულს,
მე კი ვერ დავინახე სინათლე და. . .
გზად რწმენა დავტოვე.
მერე მათხოვარი შემხვდა,
გამხმარი პური მქონდა,
შემეცოდა და მას ვაჭამე,
წყლის ბოლო წვეთიც მას დავალევინე,
მადლობა არ მითხრა,
ბოროტად ჩაიცინა..
გზა გავაგრძელე და..
გზად მადლი დავტოვე.
მერე სოფელი დავინახე,
თურმე ბუდარიები და ბუდარიხები ცხოვრობდნენ,
ზურგი მაქციეს და არ დამაპურეს,
წყალი მწყუროდა და
ჭა ამომიშრეს,
მხრებში მოვიხარე და..
გზად სიკეთე დავტოვე.
დახეთქილი ფეხისგულებიდან
უდაბნო მოვრწყე სისხლით,
მეგონა წითელი იები ამოვიდოდა,
ეკალ-ბარდი კი გავაღვივე,
თვალი დავხუჭე და . . .
გზად თვალის სინათლე დავტოვე.
ბოლო იმედად სიკეთის მარცვალი
ჩავაგდე ხნულში,
ბოროტებამ კი იბარტყა,…
ხელი ჩავიქნიე და..
გზად სიყვარული დავტოვე.
მერე ზღვა გამოჩნდა,
ზღვის პირას კლდე იყო,
კლდის თავზე კიდობანი,
მეგონა მივაღწევდი,
ზურგზე ჯვარმოკიდებულმა
ვიარე ვიწრო გზაზე,
ვერ ვზიდე ჯვარი..
“მიწა ვიყავ და მიწად ვიქეც”
და ყველაფერგამშრალმა
გზად ვიღაცის იმედად
სიცოცხლეც დავტოვე.
აქ გზა დამთავრდა.
...
ნელიკო
წამოდგომის არ მეყო ძალა,
გზად მიმავალ მგზავრს ხელი
საშველად გავუწოდე,
ვერ დამინახა და გვერდით ჩამიარა,
წვალებით ავითრიე სხეული
ვიწრო გზას გავუყევ. . .
ნაკვალევად გაბზარული იმედი დავტოვე.
ხიდს მივადექი,
საცალფეხო იყო და ქვესკნელს ზემოთი,
თვალი დავხუჭე და შევაბიჯე,
თეთრწვერა მოხუცი შემხვდა,
შემრცხვა და თვალი ავარიდე
/მე ხომ არასოდეს ამინთია სანთელი მისთვის/,
მან გზა მიჩვენა გზააბნეულს,
მე კი ვერ დავინახე სინათლე და. . .
გზად რწმენა დავტოვე.
მერე მათხოვარი შემხვდა,
გამხმარი პური მქონდა,
შემეცოდა და მას ვაჭამე,
წყლის ბოლო წვეთიც მას დავალევინე,
მადლობა არ მითხრა,
ბოროტად ჩაიცინა..
გზა გავაგრძელე და..
გზად მადლი დავტოვე.
მერე სოფელი დავინახე,
თურმე ბუდარიები და ბუდარიხები ცხოვრობდნენ,
ზურგი მაქციეს და არ დამაპურეს,
წყალი მწყუროდა და
ჭა ამომიშრეს,
მხრებში მოვიხარე და..
გზად სიკეთე დავტოვე.
დახეთქილი ფეხისგულებიდან
უდაბნო მოვრწყე სისხლით,
მეგონა წითელი იები ამოვიდოდა,
ეკალ-ბარდი კი გავაღვივე,
თვალი დავხუჭე და . . .
გზად თვალის სინათლე დავტოვე.
ბოლო იმედად სიკეთის მარცვალი
ჩავაგდე ხნულში,
ბოროტებამ კი იბარტყა,…
ხელი ჩავიქნიე და..
გზად სიყვარული დავტოვე.
მერე ზღვა გამოჩნდა,
ზღვის პირას კლდე იყო,
კლდის თავზე კიდობანი,
მეგონა მივაღწევდი,
ზურგზე ჯვარმოკიდებულმა
ვიარე ვიწრო გზაზე,
ვერ ვზიდე ჯვარი..
“მიწა ვიყავ და მიწად ვიქეც”
და ყველაფერგამშრალმა
გზად ვიღაცის იმედად
სიცოცხლეც დავტოვე.
აქ გზა დამთავრდა.
...
ნელიკო