ღია კარის დღე შემოდგომისთვის

შენ რომ შეაღებ,
იმ კარს იქით მე სახლი მინდა,
რომ გადაივლი,
იმ ქუჩისკენ - ღია ფანჯრებით.
შენ შეიძლება არ იყო და...
ისე მიყვარდე.
თითქოს ზამთარი ჯერ არ მოსულ თოვლს ეფერება, -
ისე შეგეხო,
შემიძლია,
ყოველთვის, თუმცა
ამ ყრუ ყოფაში გაჩრილია სიცარიელე.
შენ შემოხვედი ჩემს ცივ სულში ისევე,
როგორც
იორდანეში -
იოანე ნათლისმცემელი.
გარეუბნების ჰორიზონტზე
მზე რომ იხრება,
ისე უბრალოდ ვუშვებ ახლა ხელებს,
დაღლილი...
და ჩემს მიწაში -
ამ სხეულში გამოუხრავად
დამარხულ ძვლებზე ვიგეშები ქუჩის ძაღლივით.
მინებზე კვდება შემოდგომის ძველი სისველე
(გახვეტენ წვიმებს ქარები და გადაუვლიან),
ჩემ წინ კი, როგორც უცხო კაცი,
დგას სისულელე
და არავისთვის შეწირული ალილუია