მე ხელს ყოველთვის მიშლიდა რაღაც,
რომ საკადრისი თაყვანი მეცა!
არ მივარგოდა არც ერთი კაბა,
არა ბრწყინავდა ხანდახან ზეცა.
ჰაერს არ ქონდა ზოგჯერ ის სუნი,
ადრეულ მარტს და აპრილს რომ ახლავს.
და ედებოდა ყველაფერს წუნი,
რადგან შენ იყავ ყველაზე მაღლა
და რადგან დღემდე ვერ ვნახე რამე,
რომ იყოს შენი ტოლი და სწორი,
მიხილე სიზმრად – მე მოვალ ღამე,
სალამს გკადრებ და გავდგები შორით.
მერი ბარნაბიშვილი