მიყვარს

მინდა მოგწერო, მაგრამ გაქრა ჩემში თამამი.

მინდა გადმოგცე რასაც ამდენხანს გულშ ვმალავდი.

სულელი ვიყავ, მეშინოდა ვერ გამიგებდი,

და ამიტომაც ფერად ოცნებებს ლანდად ვირგებდი


მე ფოთოლცვენას მივამსგავსე შენი ტკბილი ხმა

შენ ხმას ვამსგავსე გაზაფხულის წვიმის წვეთები

წვიმის წვეთებში შერეულ სეტყვასა და ქარს

ვამსგავსე შენში ამღვრეული ჩემი ლექსები.


მე შემიყვარდა მწყვდიადი ღამის მდუმარე ენა

შემყვარებია დიადი გრძნობის იმედი, რწმენა

რწმენა ამქვეყნად განუზომელის და მისით ლხენა

და შემიყვარდა შენი, მხოლოდ უსიტყვო მზერა


ფიალები კვლავ ავსილა, გრძნობები - ეშხით

დაღამებული გული ბობოქრობს ვნებათაღელვით,

ტრფობით დამთვრალა, ვარდი აფეთქდა კვლავაც მაისით,

ცაზე ღრუბლები დაირაზმნენ, გედასკნენ ელვით.


მეგონა მოვკვდი, ჩემი ტრფობის გავიდა ვადა,

არვის მერიდა, მხოლოდ დედის ცრემლების გარდა.

შენ კი აშალე ჩემ დაწყევლილ ცხოვრების ფარდა,

შვება ვიგრძენი, სევდის და ტკივილის იარა გაქრა.


დღეს კი ვთამამობ, ათასი რიდი ჩავკალი თასში,

მინდა გეფერო და მიყვარდე სიზმრად თუ ცხადში,

ყვავილს გაჩუქებ გამონაზარდს ცეცხლსა და ქარში

და შენ მოგელი დაყუდებული ცხოვრების კარში.


გაჩუქებ ჰორიზონტს და აგინთებ ვნებისცეცხლს ზღვაში,

ვარსკვლავს მოვსტაცებ ცის კაბადონს, ჩაგიწნი თმაშ,

მთვარიან ღამით გადავთელავთ ველ-მინდვრებს გაშლილს,

და ჩემს სიყვარულს ჩაგითესავ ჩვენსავე ყრმაში.


მიყვარს ეს განცდა, შენი ჩუმი ნაბიჯიც მიყვარს,

მიყვარს მოხვევა, ზიარება შენს ბაგეს, მიყვარს,

ოცნებას ვფიცავ, შენი თვალების სინათლე ვიცან,

ეს გული მიყვარს, ტყვედ ჩავარდნილი, უზომოდ მიყვარს...


გიორგი ხორგუაშვილი