ახლა იმ ყვავილს შევცქერი

ახლა იმ ყვავილს შევცქერი,
შენთვის საჩუქრად, რომ მომქონდა და
მერე აღარ გაჩუქე, იმიტომ რომ
მივხვდი...
შენ, ჩემი ნაჩუქარი ყვავილი არ გჭირდებოდა...
გადაგდება რომ ვერ გავბედე,
სახლში მივიტანე...
ვაზაში ჩავდე და ყოველ დღე წყალს ვუცვლი...
მეშინია არ მოკვდეს...
მაგრამ, ისიც ხომ ვიცი,
გავა დრო და
ეს ყვავილი ჯერ ჩამოჭკნება,
მერე მოკვდება...
ფესვს თუ არ გაიდგამს, ისე უცილობლად მოკვდება...
დროს წაყვება მისი მშვენიერება და სილამაზე...
გვინდა თუ არ გვინდა,
ოდესღაც,
ჩვენც ამ ყვავილივით ჩამოვჭკნებით,
დრო გაახუნებს ჩვენს
ახალგაზრდობას და სილამაზეს...
ეს გარდაუვალია...
ესაა, ყველას რომ აშინებს...
მინდოდა, ჩემს ფესვებზეც აღმოცენებულიყო ახალი სიცოცხლეები,
ჩემს მერე რომ გააგრძელებდნენ სიცოცხლეს...
შენ კი, თურმე ჩემი ყვავილი არ გჭირდება.....