ვამბობ, თან მზერასაც აღარ ვხრი,
შენ ასეთს თვალებით მინახავ,
ვართ ორნი და ირგვლივ არავინ
არაა. ნიავმა იურჩა,
ტუჩებზე სიტყვები შეხებით
გამხადა და ბაღში სიჩუმეს,
ფოთლებზე არწევენ ხეები.
კადრია საღამო. მზეს შესწყდა
ზედ გულთან ყვითელი საკინძე,
სიმორცხვე, სიწითლედ შეერწყა
ღრუბლებს და დაისზე აკინძეს
მსუბუქად სხეული ჩიტებმა,
ზეცაზე ხატავენ მარაოს,
უყურებ, აფრენა გინდება
და ფიქრობ არცაა ამაო
ოცნება, როდესაც სიმშვიდეს
ბავშვივით ჩავკიდეთ ხელები,
გრძნობებს კი აცვიათ სიშიშვლე,
ერთმანეთს ვერაფრით ველევით.
როცა, სულ მარტივად იხრები
ჩემსკენ და ჩურჩულებ: მიყვარხარ...
მე ვამბობ არაფერს, მიხდება?
ასე და... სიყვარულს ვინახავ...