სიო ნაზი ზამთრისა მოდის ნელი ტრაურით,
ფოთლებს არათანაბარს ნაზად ეალერსება,
ხანაც აბობოქრდება და ხანაც შენელდება,
ხანაც აელვარდება ქარიანი ხმაურით.
ცაზე ღრუბლის ნაფლეთი ზანტად მიიზლაზნება
და ფიქრები ზამთრისებრ სდუმმან ყვიტელ წიაღში.
ოცნებები ჩნდებიან ტკბილ-ჯადოსნურ ნიავში
და მოხუცის ღიმილი უფრო მეტად ნაზდება...
ზის მავთულზე ბეღურა გარინდებით შემკული,
როგორ დადუმებულა ზამთრისაგან ყოველი,
ცოდან თოვლის გადმოყრას უკვე მალე მოველი
და მინდა რომ ვიხილო ფიფქთა ცეკცა - ფერხული.
მზე ვარდისფერ ღრუბლებში ელავს სუსტად - ქარვისებრ.
ოჰ რა საამურია ესე დედაბუნება.
და სიმშვიდე ეღირსა ჩემს მღელვარე გუნებას,
ღმერთო დიდი მადლობა რომ ეს გრძნობა მაღირსე.
ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი