ჩვეულებრივად მოვედი ქვეყნად

ჩვეულებრივად მოვედი ქვეყნად.
გათენებისას ვიხილე ზეცა.
მოვედი ხმატკბილ ლექსების ენად
და პოეზია ტკივილად მექცა.

უსასრულობის გზებით ვიარე
მაღალ მწვერვალებს მოვადექ ვიდრე,
ლექსად ვთარგმნიდი მიწის იარებს
და შენი რწმწნის კედელთან ვიდექ.

თუმცა მქონია ტკბობის წამები,
ცხოვრება ხშირად მიგებდა მახეს,
უჟმურ დროთაგან განაწამები
არ ვღებულობდი ბედკრულის სახეს.

ჯვარცმად ქცეული რწმენის ამარა,
ჩუმად მივყვები ვიწრო ბილიკებს,
ვიცი,მოდგება ვიგაც ავარა
და უმოწყალოდ გამაქილიკებს.

ვისაც პარნასზე ჰგონია თავი
და ოლომპოზე იდგამენ კარვებს,
გჯეროდეთ,ჩემი – ქოხივით ლექსი,
შეანგრევს მათი სასახლის კარებს!..

რაც რომ ვიარე, კარგად ვიარე,
არ მიცხოვრია შიშით და ძრწოლით.
ვის გუთნის ტართან შემოაღამდა,
ვის კიდევ – ტახტზე ნებივრად წოლით.

ვინ, ერის ნათელ მომავალს სჭედავს,
ვინ,მსახურია ფუნჯის თუ სიტყვის…
დრო,უზუსტესი ჭოგრიტით ხედავს
და თავის დროზე ყველაფერს იტყვის!

ვივლი,ყარიბის თვალის ცეცებით,
რას დამაკლებენ ქვეყნის მოგვები.
მე ბედისწერას ვერ გავექცევი
და ჩემი მძიმე ჯვარით მოვკვდები!

ჯერ უფლის ნებით,შემწევს უნარი,
კვლავ შენზე ფიქრში ვათიო ღამე.
რომ გითხრა სიტყვა გაუხუნარი
და კიდევ ერთხელ გიმღერო რამე.

თემურ დავითაძე