მაისის ლექსი

წინ სისველეა მაისის წვეთით

და თავდახრილი მთვარის სიმშვიდე,

არ მავიწყდება ყოფნა შენს გვერდით,

როგორც სიზმარი ვერ ავირიდე.

ტრიალებს სულში სუსხი თებერვლის

და თოვლის ცქერა რა ალმაცერი,

შენი ღიმილი მათოვს ღაწვებზე,

ზამთრის ბოლოს რომ გადმომაცერი.

დღეს კვლავაც მარტო ავივლი ქუჩას,

სადაც სითბოს ვგრძნობ შენი აივნის,

მონატრებას ხომ კიდე არ უჩანს,

ნამაისარი ვნებებით ივნისს.

თვალი უწინდელ ამბავს იხსენებს

და უპეები სავსეა ქალით,

რომ მივეყრდნობი ნაცნობ ნეკერჩხალს,

ტანზე წვიმა რომ დასდის კანკალით.

ფარული დარდი მეყრება ხმაში

და მომინდება ღერი თამბაქო,

მეც მსურს ცხოვრებას განზე განვუდგე

და ლექსი ყვითლად შემოვალაქო.

მაგრამ ფეხს ითრევს ძველი დამბაჩა,

თითქოს ცოდვისგან დაღალულია,

ტყვია ყოველთვის პირით უჭირავს

და სამიზნე კი სიყვარულია.

მიტაცებს სველი მთვარის, ღარიბი

და მუდამ მთვრალი კაცის ფარდული,

უწინდებურად დავრჩები ქოხი,

მე კედელ-კედელ შემოძარცული.

გაძარცულ ქოხში შემრჩება კვარი,

როგორც ნაშრეტი გულისგან გრძნობა,

დილით გიხილო მსურს იის ცვარი

და სილაჟვარდის ნათევი თრობა.

ვერცხლის სურათი დამყურებს თავზე,

ნელა ეხვევა ღრუუბლის საბანში,

და არსადა ჩანს ქალი ღვთაება,

თმაგადაშლილი თეთრ სარაფანში.

ძვირფასო, იცი, ახლაც კი მახსოვს

ბავშვური კარგვა ოკეანეში

და სიყვარულის ცრემლით მონათვლა

შენი თვალების იორდანეში.

ირაკლი ყიფიანი