რომ არ გტკენოდა

რომ არ გტკენოდა,გაგეფინე წაქცეულს მინდვრად,
რომ არ გწყენოდა,გადავმალე ღიმილქვეშ ცრემლი,
როგორც ოცნება, საგულეში მესახლე მკვიდრად
და ჩვენს სიყვარულს უმღეროდა გრძნობათა მრევლი...

და განშორება უუძლურეს სიტყვებად დარჩა..
და ცისსაყართან ირეოდნენ ღრუბლები ეჭვთა...
და მეწამულად ბრიალებდა დედოფლის ფარჩა...
და ცერზე შენგან ნაბოძები მიმინო ეჯდა...

და სიყვარულზე დაგეშილი ფრინველის მზერით,
ეფერებოდა ციცაბოებს ნაცრისფერ კლდეთა...
სათავადოსკენ ნამუსრევი მიქონდათ ძღვენი...
და არსაკიძეს დასტიროდა ბებერი მცხეთა...

მანანა ფრუიძე