ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს

ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს,
უკან ქარი კივის,იწყევლება,
ზეცას ვეღარა ვცნობ,შეფითრებულს,
ღრუბელ მოხვეული იცრემლება.
ნისლიც ამედევნა დანესტილი,
ტანზე მეწებება, შემამცივნა,
გული შიშით კვნესის დანესტრილი,
ნუთუ ბედმა სწორ გზას ამაცდინა.
ფოთოლს დავემსგავსე ჩამოვარდნილს,
მქროლავ ქარის ტალღებს მინაბარებს,
მალე ამ ბილიკზეც ჩამობარდნის,
დრო კვლავ უკვალავზე მიმაქანებს.
ქარი შიშველ სავალს ფოთლით მოსავს,
სულშიც ბორიალობს ქარტეხილი,
ბოლო აღარ უჩანს გრძნობათ მოთქმას,
თრთიან დრო ჟამისგან დაჩეხილნი...
ხიდან მოწყვეტილი ფოთოლივით,
ჩემი ფესვებიკენ მოვფრიალებ,
დროის ქარიშხალში მოყოლილი,
დავრჩი ჩემი ქვეყნის მოტრფიალე.

გიული ჩქარეული