სიზმრის ილუზია

ისევ პოეზია ღამის მოსაუბრედ,
მუზა მომეპარა ისევ ნიავ–ქარად,
ამბებს მიყვებოდა უცხოს, შორეულებს
ლხინი და დარდები ერთად მოაქანა.
მეც ხო ქართველი ვარ სტუმარს შევიფარებ
გამვლელს –წვერებიანს, წვერებში სუსხიანს,
მუზა უჩინარი სტუმრად შევიყვარე,
უკვე შემეჩვია სიზმრის ილუზიად.
წყნარად ვსაუბრობთ და ფიქრებს გადავქექავთ,
სანამ შუაღამე მიმღერს იავნანას,
ისევ მოანათა მკრთალად დარაბებთან,
ისევ ყურს გვიგდებდა მთვარე ჭორიკანა.
თუკი ჭორიკნობა თქვენაც მოგინდებათ,
თუკი საუბარი რიჟრაჟს შეეწირა,
მიდით, მთვარეს ჰკითხეთ, იგი მოგიყვებათ
მე რომ გამთენიას ლექსი შემეძინა