მუხა

სოფლის სასაფლაოზე დგას ეულად ბებერი,
გადმოჰყურებს ამაყად, მაგრამ თითქმის ხმელია,
თურმე ჩემი ბაბუის დიდი ბაბუს ხნისაა
და პატრონობს საფლავებს მეორასე წელია.
დარდი ბევრი უნახავს, გაღიმება არცერთი,
მაგრამ ორ საუკუნეს აჯობა და გალია,
ტყეში რომ გაზრდილიყო ალბათ მეტსაც გაძლებდა,
ბედს ხომ გვიწერს უფალი, რაღა მისი ბრალია.
უყურებდა დაოსილს, უყურებდა დარდიანს,
იდგა მუნი ვაჟკაცი, ხმა ვერ დაუცდენია,
თუმცა ჩუმად ტირილი შეძლებია მუხასაც,
აგე ნახე ფოთლები ცვარად დაუცრემლია.
კიდევ ერთხანს იქნება, სანამ გული გაუძლებს,
სანამ ტოტი მოტყდება, სანამ აცლის უფალი,
იქნება დამიხედავს წინაპრების საძვალეს
ამ პატარა სოფელის დიდი ჭირისუფალი...