…ქარმა წაიღო ხის ფოთოლი ყვითელი ფერის.
იმ ფოთოლივით… ვიცი ჩემიც დადგება ჯერი!
მე შიშით ქარის ამოქროლვას ყოველ წამს ველი,
მომენატრება სევდიანი სიცოცხლის ფერი…
ახლა ღამეა..უკუნეთი შავი და ბნელი,
მაგრამ ემ ამის სრულებითაც არ მეშინია!
ყველაზე მეტად მეშინია მე იმ სიბნელის,
რომელიც ყოველთვის ადამიანშია..
ეს სიბნელეა სასტიკი და დამანგრეველი,
ხშირად სიყვარულს უმოწყალოდ კლავს ან აწამებს,
ნათელ მომავალს… სიხარულსაც უკვალოდ აქრობს
და მოგონების სახით ტოვებს ბედნიერ წამებს.
ის ერთადერთი რითაც ვცოცხლობ ამ ქვეყანაზე
არის იმედი მომავლისა და ის არ კვდება…!
მჯერა რომ მალე განათდება ქვეყნიერება
და ეს სიბნელე საუკუნოდ დაიკარგება!!!!…
იმ ფოთოლივით… ვიცი ჩემიც დადგება ჯერი!
მე შიშით ქარის ამოქროლვას ყოველ წამს ველი,
მომენატრება სევდიანი სიცოცხლის ფერი…
ახლა ღამეა..უკუნეთი შავი და ბნელი,
მაგრამ ემ ამის სრულებითაც არ მეშინია!
ყველაზე მეტად მეშინია მე იმ სიბნელის,
რომელიც ყოველთვის ადამიანშია..
ეს სიბნელეა სასტიკი და დამანგრეველი,
ხშირად სიყვარულს უმოწყალოდ კლავს ან აწამებს,
ნათელ მომავალს… სიხარულსაც უკვალოდ აქრობს
და მოგონების სახით ტოვებს ბედნიერ წამებს.
ის ერთადერთი რითაც ვცოცხლობ ამ ქვეყანაზე
არის იმედი მომავლისა და ის არ კვდება…!
მჯერა რომ მალე განათდება ქვეყნიერება
და ეს სიბნელე საუკუნოდ დაიკარგება!!!!…