მე მოვუყვები ჩემს შვილებს შენზე ,
მე შენი დავიწყების არ მივცემ ნებას ,
აღარ დავტოვებ სურათებს სხვენზე
და შენი ცხენიც შეწყვეტს ჭენებას ...
ვინ იფიქრებდა ბოლო , რომ ჰქონდა
უსაზღვრო გრძნობას შავი ზღვის ფსკერზე ...
ლიადაგები , ლიანდაგები გაყავთ ...
და აღარავინ იფიქრებს ჩვენზე .
მე მთელი ცხოვრება მემახსოვრება
ის გაზაფხულის საღამო მზეზე...
საფლავის ქვაზე წარწერა დაბურუსდება
და წამოვდგები ისევ მე ფეხზე.
მე შენი დავიწყების არ მივცემ ნებას ,
აღარ დავტოვებ სურათებს სხვენზე
და შენი ცხენიც შეწყვეტს ჭენებას ...
ვინ იფიქრებდა ბოლო , რომ ჰქონდა
უსაზღვრო გრძნობას შავი ზღვის ფსკერზე ...
ლიადაგები , ლიანდაგები გაყავთ ...
და აღარავინ იფიქრებს ჩვენზე .
მე მთელი ცხოვრება მემახსოვრება
ის გაზაფხულის საღამო მზეზე...
საფლავის ქვაზე წარწერა დაბურუსდება
და წამოვდგები ისევ მე ფეხზე.
ეთო სულიაშვილი