შემომჩენიხარ გაურკვევლად

შემომჩენიხარ გაურკვევლად.
საიდან მოხველ. ან რად გერგები?
რატომ მიწეწავ ფიქრთა კაბადონს,
ჩემი თვალებით რატომ მედები.
შენი ცხოვრების გზა ეულია
და ჩემს ცხოვრებას ნუ შეეხები.
წამწამებს გითვლის, ცრემლი ტიალი.
სევდას მოჰყავხარ გადამთიელი.
ფერთა საუფლოს გამოქცეული,
ვერ დაგასვენებს გადარეული,
ჩამოგიჯდება დილიდან მთელ დღეს,
სუნთქვას არ გაცდის იმდენს გაკოცებს.
ღამეს გადაღლილს ძილად მორეულს,
გასამგზავრებლად გამზადებული,
იქ დაგიხვდება ვერაგი მე და
შემოგიზვრება სულში ფრთხიალით.
ქიმერებს მიგცემს უდაბნოეთში,
შენთვის იცეკვებს ვერაგი ჭინკა.
კოცონზე დაგწვავს მესთან ღალატი,
მე შენ არ გაგცვლის, მე შენ არ გაგცვლის.
მაგრამ რომ ვაი, ეს ხომ ლექსია.
ამ ლექსით შენი თავი მწყურია,
კოცონზე თავის დამწველი არ ხარ
და არც სიზმარეთს მიგიხარია