წამი მოლოდინით იძაბება,
გარეთ იმუქრება ნოემბერი,
მაგრამ შენ თუ გინდა, მიბრძანე და
სულში გვირილებად მოგედები.
შენთვის იქნებ მუდამ აპრილია,
ჩემთვის დეკემბერიც არ იწყება,
ორჯერ შეყვარება ადვილია,
ერთხელ თუ შეძელი დავიწყება.
თითქოს უსასრულოდ გააგრძელეს,
სულში ჩამისახლეს ნოემბერი,
შენს თავს დღეში ასჯერ გამახსენებს
შენი ნაჩუქარი გობელენი.
უკვე ოცნებაც კი დათვლილია,
ისევ არაფერი არ იცვლება,
ორჯერ შეყვარება ადვილია,
ერთხელ თუ შეძელი დავიწყება...
ვანო კორძაძე
გარეთ იმუქრება ნოემბერი,
მაგრამ შენ თუ გინდა, მიბრძანე და
სულში გვირილებად მოგედები.
შენთვის იქნებ მუდამ აპრილია,
ჩემთვის დეკემბერიც არ იწყება,
ორჯერ შეყვარება ადვილია,
ერთხელ თუ შეძელი დავიწყება.
თითქოს უსასრულოდ გააგრძელეს,
სულში ჩამისახლეს ნოემბერი,
შენს თავს დღეში ასჯერ გამახსენებს
შენი ნაჩუქარი გობელენი.
უკვე ოცნებაც კი დათვლილია,
ისევ არაფერი არ იცვლება,
ორჯერ შეყვარება ადვილია,
ერთხელ თუ შეძელი დავიწყება...
ვანო კორძაძე