როცა ყველასგან მიტოვებული

როცა ყველასგან მიტოვებული,
საკუთარ თავთან პირისპირ ვრჩები,
შემოგეხვევი პირქუშ დარდებად,
შენ შეგაშფოთებს სიშორე ჩემი.
როგორც უდედო, ძილის წინ, ბავშვი
თვალებს იმგვარი შიშით ვაცეცებ,
გულდასმით ვეძებ, გაფანტულს ქარში,
გამოკერებულ სევდის ნამცეცებს.
შემოგეზრდები კერპ სარეველად,
ფესვებს გავიდგამ გულის სარქველში,
ისე შეგიპყრობს ჭმუნვა და სევდა,
ჰაერს ვერ იგრძნობ ღია სარკმელში.
შემოგეზრდები ატმის ტოტებად,
ვარდისფერ ყვავილს გავიშლი თმებში,
მე აზაზელოს მჭირს ბოროტება...
აღარ მაშინებს სეტყვა და თქეში.
ჩამოგიქროლებ გიჟი მარტივით,
ალაყაფს გინგრევ, შმაგ მორიდებით,
შავ მოჩვენების სპეტაკ მანტიით,
შენი ნახვისთვის კვლავ მოვირთვები.
და როცა მოვალ, შემზარავ მოსვლით,
შენ მოლოდინით იქნები მთვრალი.
ნუ დამიტირებ მიჯნური მოთქმით,
მე საყვარელი ვიქნები მთვარის...
შეგისისხლხორცებ, არ მემეტები,
შენთან არ მინდა, არც მინდა დაგთმო,
შენ, ქარიშხალო თავგამეტების,
შენ, უხილავო სევდავ და დარდო...

ავტორი: მარიამ მელიქიშვილი