უღმერთოდ დაღლილს, კლავიშთა შუქი

უღმერთოდ დაღლილს, კლავიშთა შუქი,
ნაზი რიტმები ოცნებად მფარავს...
დაუსახლებელ სამყაროს, რუქით,
ვეძებ და გულის განზრახვას ვმალავ.
ცეცხლი მომედო ზღვა მელოდიით,
სისხლი, ძარღვებში აუყვა ტანგოს,
ვიცი, არ მომკლავ ღამე ლოდინით,
ვიცი, ფიქრებშიც წამოხვალ, კარგო.
გზნებამ დაღალა მუსიკის ცეცხლი,
ოთახს, დოქივით, პირამდე ვავსებ.
აკორდს, აკორდით უგონოდ შევცვლი,
ნოტებს თითებით სიმღერას ვასწრებ.
ქალი ღალატობს მუზასთან მავანს,
ქალის გუნება რადგან მარტია...
ყველა მის გულში, რაღაცას მალავს,
ყველას ღიმილში მცირე დარდია...
პაუზებს ვითვლი, ოთახი მიდის...
ხასიათივით ბევრს ვიცვლი ტაქტებს,
ამ მატარებელს ჩამოჰყვა რიდი,
სამყარო გადის მცირე ანტრაქტზე...
უღმრთოდ დაღლილი, კლავიშთა ვნებით,
ნაზი რიტმებით რაღაცას ვამბობ,
სხეული ყვება მუსიკას გზნებით,
სისხლი ძარღვებში აუყვა ტანგოს...

ავტორი: მარიამ მელიქიშვილი