ახლა მეტი დუმილია ჩემში

ახლა მეტი დუმილია ჩემში,
ვიდრე ჩემი სიმშვიდისთვის კმარა.
რაც თან მაქვს და რაც ვიპოვე შენში,
სევდამ ისევ ჩუმად გადაფარა...

არ გეგონოს თავს ვიმშვიდებ ამით,
არ გეგონოს თავს დავხრი და წავალ,
მეც ხომ უნდა ვიარსებო რამით,
მე უშენოდ პირამიდას ვგავარ...

პირამიდას, დაძველებულს, მარტოს...
პირამიდას სიბერისგან დაცლილს.
მზე იმდენად დიდია და მათბობს,
აღარც თოვს და აღარც ისე მაწვიმს...

რომ შევიგრძნო შენი ცრემლი, მლაშე,
ჩაგეხუტო გაზაფხულის პირულს,
მერე ისევ მზის სხივებით გავშრე,
გავალღვობ და ცრემლად ვაქცევ ყინულს...

მაგრამ მაინც ვერ გოპოვე ლექსში,
იმედებიც სევდამ გადაფარა
ახლა მეტი დუმილია ჩემში
ვიდრე ჩემი სიმშვიდისთვის კმარა.