წვიმს

წვიმს დაჟინებით, წვიმს უხალისოდ,
ზეცას ამოაქვს, ალბათ, ნაღველი,
და მიწაც თითქოს ზეცას მასპინძლობს,
მიწა ამდენი რამის მნახველი...
სულს ნუ ახსენებ, სულს ნუ ახსენებ,
სული ისეც წყლით გაჟღენთილია...
ქუჩაში ვდგავარ წვიმა მასველებს,
წვიმა, მე მგონი, ღრუბლის შვილია...
და ვიცი, ვიცი, არ გადაიღებს,
სანამ არ ჩაკლავს დარდებს წვეთებში...
ახლა ისე ვარ წვიმაც მაგიჟებს,
ატანს ფანჯრებში, ატანს კედლებში...
მომეცი ნება, მომეცი ნება,
შენსკენ ვიარო თუნდაც თავსხმაში...
ნუ გეწყინება, ნუ გეწყინება,
მიჭირს, ვეღარ ვძლებ ამ აკლდამაში...

თამაზ მეტრეველი