სარკმელში მთვარემ შემოანათა,
თავისი ნათლით სიბნელე გაპო.
გრძნობებში ჩუმად იწვოდა კალთა,
და მეც მტკიოდა გული უმანკოდ.
ისევ ფიქრები იცვლიან ფერებს,
ისევ ყვავილებს ასდით სურნელი,
ისევ სევდას დაუტბორავს კალთა,
და მეც ვდუდუნებ გრძნობის განცდაში.
ისევ მეცემა მზის სხივი გულზე,
და კვლავ შრიალებს ვერხვის ფოთლები ,
ისევ დანამა მონატრების გრძნობამ ფურცელი
და ააშრიალა სიყვარულით ნაზი ფიქრები
ისევ ბრძოლაა ამ ჩემს ვნებებთან
მკერდის კედლებიც გასკდომას ლამობს
ისევ ეს ქალი მეჩურჩულება
მისკენ მიზიდავს და თანაც მათბობს
მისი ღიმილი
მისი ხმის ტემპრი
სულში ჩააღწევს და გულსაც გაათბობს
ვნებას დააცხრობს
გრძნობას გაალბობს
მკერდზე მინდობით
სიყვარულს ჩააქსოვს.
ვაჩე რაინდელი