მე ცოდვილი ვარ, შენ კი უმანკო
და ფიქრი მოჰგავს მინდორს მოთოვლილს,
არ მინახია მე ჯერ უნაკლო
კაცი კი არა, ხეზე ფოთოლიც.
მე ცოდვილი ვარ, შენ კიდევ-ბავშვი,
ოცნებას ცაში ეთამაშები,
მე დაჟინებით მივიწევ ქარში,
ქარივით ჯიქურ და თავაშვებით.
მე ცოდვილი ვარ, დიახ, ცოდვილი
რადგან ვცხოვრობდი, მიყვარდა, მწამდა,
სევდისფერია ჩემი მოტივი
და ძოწისფერი-ოცნების ფარდა.
და ვებრძვი სტრიქონს ვით იაკობი,
ვარ ჯვარდასმული კაცი სიტყვასთან,
სიტყვაა ჩემი მაგია თრობის,
ვცხოვრობდი, მძულდა, მწამდა, მიყვარდა.
და სიყვარული თუ აღმაფრენა,
მე სიძულვილი ათასგზის მკლავდა,
თავის ფრთები რომ შემომაფერთხა
და ქალს ვუცქერი ვით ძვირფას ნადავლს.
ბევრჯერ გულმოკლულს დიდი ღალატით
კვლავ სიყვარულზე სიტყვა წამომცდა,
კვლავ სიყვარული მოდგა მარადი,
თოთქოს ვაბარებ ბოლო გამოცდას.
და სიყვარულით მითქვამს, რაც მითქვამს
და მხოლოდ ქალს და ვენდობი სიტყვას,
ჩემი არსობა-ქალი და სიტყვა
და დღესაც ვცხოვრობ, მძულს და მიყვარს.
და ფიქრი მოჰგავს მინდორს მოთოვლილს,
არ მინახია მე ჯერ უნაკლო
კაცი კი არა, ხეზე ფოთოლიც.
მე ცოდვილი ვარ, შენ კიდევ-ბავშვი,
ოცნებას ცაში ეთამაშები,
მე დაჟინებით მივიწევ ქარში,
ქარივით ჯიქურ და თავაშვებით.
მე ცოდვილი ვარ, დიახ, ცოდვილი
რადგან ვცხოვრობდი, მიყვარდა, მწამდა,
სევდისფერია ჩემი მოტივი
და ძოწისფერი-ოცნების ფარდა.
და ვებრძვი სტრიქონს ვით იაკობი,
ვარ ჯვარდასმული კაცი სიტყვასთან,
სიტყვაა ჩემი მაგია თრობის,
ვცხოვრობდი, მძულდა, მწამდა, მიყვარდა.
და სიყვარული თუ აღმაფრენა,
მე სიძულვილი ათასგზის მკლავდა,
თავის ფრთები რომ შემომაფერთხა
და ქალს ვუცქერი ვით ძვირფას ნადავლს.
ბევრჯერ გულმოკლულს დიდი ღალატით
კვლავ სიყვარულზე სიტყვა წამომცდა,
კვლავ სიყვარული მოდგა მარადი,
თოთქოს ვაბარებ ბოლო გამოცდას.
და სიყვარულით მითქვამს, რაც მითქვამს
და მხოლოდ ქალს და ვენდობი სიტყვას,
ჩემი არსობა-ქალი და სიტყვა
და დღესაც ვცხოვრობ, მძულს და მიყვარს.