დამღლელი ლოდინი

დამღლელი ლოდინი
დღეებს ამძიმებს და
ფიქრთა ფორიაქში
ლოცვაც გამიძნელდა,
უთქმელი სიტყვები
ცრემლად გამიშრა და
უძილო ღამეები
ვეღარ გამითენდა,
ამდენი მოლოდინი,
ამდენი მოთმინება,
უკვე პატიმარს გავს
საკნიდან იცქირება,
დამქანცველ დღეთა
გაუსაძლისობა,
თითქოს უსაზღვრო
ლოდინში იცრიცება.
წამის სიტკბოება
სულში აფეთქდა და
ახდენილ ოცნებად
ზეცაში გაიჭრა.
გონების კივილი
უთქმელ სტრიქონებად,
თვალებით გეძახის
ნუ წახვალ, დაიცა.
ისევ მოლოდინი,
ისევ სიმარტოვე,
ბავშვური ოცნება
ჯერ ვერ მივატოვე.
მე მაინც დავიცდი
სხვა რა დამრჩენია,
ყველა ჩუმი დარდი
ჭაღარად გამჩენია.
მგონი ამ ლოდინში
ლოცვა დამავიწყდა,
რა არ ჩავიდინე
ღმერთი არ გამიწყრა,
ნურც თქვენ გამიწყრებით
წლები დამითვლია,
ლექსი განსასჯელად
თქვენთვის დამითმია.
ღამე უსასრულო
ფიქრად დამთევია,
მოლოდინის მეტი
სხვა რა დამრჩენია