ფიქრსაც უფიქრობა დასჩემდა

ფიქრიც დაეჩვია უკვე უფქრობას

გულსაც მოსწყინდა ფეთქვა ამაო,

"ნუ დაღონდები, და ნუ მოიწყენ,

ეს დროც ჩაივლის, მალე გავაო."

მაგრამ წართმეულ გრძნობას რა ვუყო,

აზრიც წაიღეს ჩემგან მოშორებით,

როგორ ვიცხოვრო გრძნობა დაკარგულმა,

როგორ ვიცხოვრო მწარე მოგონებით.

ცარიელია ირგვლივ ყველაფერი,

ფეთქვა უიმედო გულსაც მოსწყინდა,

ვეღარ დავიტოვე ჩემში ვერაფერი

არვის უფიქრია გულსაც რომ სწყინდა.

ჰო და, უიმედოდ ყოფნა-არყოფნაში

გულსაც გავაჩერებ, დრო ხომ გაჩერდა,

თვალებში ცრემლი თითქოს გაირინდა

ფიქრსაც უფიქრობა დასჩემდა.