ასე ღალატობს მხოლოდ ვერაგი!

გათამაშება მართლაც რა ხშირი!-
მორჩა დამთავრდა ეს ცრუ სპექტაკლიც,
ბავშვად შობილი ვკვდები ბავშვით,
უნდა შემინდოს ღმერთმა ეს ნაკლი.

მე მიუწვდომელს შენსი ვეძებდი
შენ კი შეთქმული ყოფილხარ თურმე,
დამშვენებული ზიზილ-ძეძვებით,
პრიმიტიული რომ სდევს სირთულე.

ასე ღალატობს მხოლოდ ვერაგი,
აქვე გვერდი-გვერდ, ახლო, განა შორს?
ჰა, სისხლიანი ჩემი პერანგი
შენდა სამასხროდ და სათამაშოდ!..

მივალ, ფეხდაფეხ ხარხარით მომდევს
შენი სახება... გზა ხსნის სად არი?!
ვეზიდებოდე თითქოსდა ლოდებს
ახლად გაჭრილი ჩემივ სამარის.

ქარი აწვალებს კარებს მოფელილს,
თითქოსდა გველი მიცქერს წყაროდან,
მართლაც ბითური წუთისოფელი
მე რომ მწყალობდეს, სხვას ვის წყალობდა?!

საიდან მაინც ამხელა სიბრძნე,
სიბრძნე სიცრუის და თვალთმაქცობის,
დაბადებიდან ქალი რომ იძენს,
სუყველასათვის ასე ნაცნობი?!

ამაოება მართლაც ყოველი!..
მთელი ის წელი არ ღის ერთ წამად
და კვნესის გული, გული, რომელიც
არაფრისათვის ასე ეწამა.

რაც მოხდა ალბათ ეს იყო ბედი,
თითქოსდა მაინც ბედს არ შევჩივი
და მიმაქვს გული, დაღდასმულ მკერდით,
ღია კარივით გადახლეჩილი.

რისი სახელი,
რისი დიდება,
რისი მტკიცება და ფიცი რისი?!
ერთხელ იქნება და გაწვიმდება
და წვიმა წაშლის ნაკვალევს სისხლის.