მე ახლა მინდა შორს ვიყო და სიმშვიდე მოგცე

მე ახლა მინდა შორს ვიყო და სიმშვიდე მოგცე
და ვდუმვარ.
ისევ ზაფხულის ფერს ერევა ლეგა.
აღარ ვიღებავ ტუჩს. არც თვალებს და იძულებულ
სიჩუმით ვკვდები.
გული კი ახლა იმყოფება სადღაც კირჩხიბში.
ყელთან საცეცებს ჩამიხლართავს-
ლოდინის მახეს...
მერე ვიღაცა გადამაცლის ხესავით მერქანს,
სულის არქივებს ამოჩორკნის ჭკვიანი სახით
და ყვითელ ფურცლებს,
თუთუნივით დროს რომ ღეჭავდა,
ერთი მიზეზიც გამართლებად აღარ ექნება...

გავყვები ქუჩას.
შენ არ ხარ და ცივია მზერა.
უჰაერობა-
დღე-მარწუხი-
ვერცხლის სათითე...
სითბო დატოვებს ხელისგულზე ანთებულ მზესაც,
თუ მკერდთან სუნთქვა შემიგუბდა ვიწრო სიცოცხლით
და უშენობა მშვიდობაში მევე გავცვითე.

შენ დუმხარ მარტოდ.
ივლისის ფერს ერევა ლეგა.
მე გნატრობ...