და წვიმდა კვლავაც გადაუღებლად...
გოდავდა ზეცა, დაძრწოდა ქარი
და მოდიოდა კოშმარი ღამე
წარმოუდგენლად, უძირო, შავი!
მოჰქონდა ფიქრი მწარე, უიღბლო...
გადახვეოდა სევდიან ღამეს,
მუხლმოდრეკილი ამას შევთხოვდი
გათენდებოდეს ნეტავი მალე!
ფიქრი კვდებოდა მარტოობისგან,
სულს მოეძალა ფარული სევდა...
გარეთ კი კვლავ წვიმს გადაუღებლად
და ფიქრი დნება, ცრემლებად დნება...
შენ ერთს გაგანდობ, ჩემი გულისთქმას
და გამიყუჩებს ნდობა იარებს,
მომიშუშდება ყოველი წყლული
და ჩემს სულშიაც გამოიდარებს...
საით მივყავარ ბედისწერას, ვერ გამიგია,
(დრო მწუხარების მკურნალია, ესეც მსმენია,)
მარტოობისთვის ბორკილები ვერ ამიხსნია,
სასოწარკვეთილს, უიმედოდ შემყვარებია!
გოდავდა ზეცა, დაძრწოდა ქარი
და მოდიოდა კოშმარი ღამე
წარმოუდგენლად, უძირო, შავი!
მოჰქონდა ფიქრი მწარე, უიღბლო...
გადახვეოდა სევდიან ღამეს,
მუხლმოდრეკილი ამას შევთხოვდი
გათენდებოდეს ნეტავი მალე!
ფიქრი კვდებოდა მარტოობისგან,
სულს მოეძალა ფარული სევდა...
გარეთ კი კვლავ წვიმს გადაუღებლად
და ფიქრი დნება, ცრემლებად დნება...
შენ ერთს გაგანდობ, ჩემი გულისთქმას
და გამიყუჩებს ნდობა იარებს,
მომიშუშდება ყოველი წყლული
და ჩემს სულშიაც გამოიდარებს...
საით მივყავარ ბედისწერას, ვერ გამიგია,
(დრო მწუხარების მკურნალია, ესეც მსმენია,)
მარტოობისთვის ბორკილები ვერ ამიხსნია,
სასოწარკვეთილს, უიმედოდ შემყვარებია!