გახსოვს? სიყვარულს მეფიცებოდი.
იფიცებოდი, მიყვარხარ ძლიერ!
რას ვიფიქრებდი, რომ მაგ სხეულში
მოღალატე და ქვა გული გიდევს!
როგორ მათრობდა შენი ალერსი,
როს სიგიჟემდის მივყავდი წადილს...
რას ვიფიქრებდი, ეს გატაცება
მეგობრობას და სიყვარულს წაშლის!
და შეგეჩვიე...ისე ძალუმად,
ვით ყოველ დილით ამომავალ მზეს,
რას ვიფიქრებდი, არ დამინდობდი
მწარე სიმართლეს კი მეტყოდი დღეს!
და მერე უკვე, ვეღარ იძახდი,
ვერ ფიცულობდი, მიყვარხარ,ძლიერ!
რას ვიფიქრებდი, ეჭვს ავყვებოდი,
ადევნებულმაც, თავს ვეღარ ვძლიე!
და ახლა მივხვდი, რომ ზედმეტი ვარ,
თუმცა მე იმედს მაინც არ ვკარგავ,
როგორ ვიფიქრო, ოდესმე კარგო
დაბრუნდები და მეტყვი, მიყვარხარ!
იფიცებოდი, მიყვარხარ ძლიერ!
რას ვიფიქრებდი, რომ მაგ სხეულში
მოღალატე და ქვა გული გიდევს!
როგორ მათრობდა შენი ალერსი,
როს სიგიჟემდის მივყავდი წადილს...
რას ვიფიქრებდი, ეს გატაცება
მეგობრობას და სიყვარულს წაშლის!
და შეგეჩვიე...ისე ძალუმად,
ვით ყოველ დილით ამომავალ მზეს,
რას ვიფიქრებდი, არ დამინდობდი
მწარე სიმართლეს კი მეტყოდი დღეს!
და მერე უკვე, ვეღარ იძახდი,
ვერ ფიცულობდი, მიყვარხარ,ძლიერ!
რას ვიფიქრებდი, ეჭვს ავყვებოდი,
ადევნებულმაც, თავს ვეღარ ვძლიე!
და ახლა მივხვდი, რომ ზედმეტი ვარ,
თუმცა მე იმედს მაინც არ ვკარგავ,
როგორ ვიფიქრო, ოდესმე კარგო
დაბრუნდები და მეტყვი, მიყვარხარ!