ნოემბრის დილა

ნოემბრის იმ დილას - ქუჩაში გავედი,
ქუჩაში საერთოდ არავინ არ იყო.
და მერე სველი გზით, სულ სხვაგან წავედი,
და იქაც საერთოდ არავინ არ იყო...

მციოდა-და მაინც არ მსურდა დათმობა,
უკან დაბრუნება და სახლში გათბობა.
მეგონა ბარდნიდა, ფიფქები მათოვდა,
და ცოტა მეწყინა, რომ მივხვდი არ თოვდა.

ლოთებიც არ ჩანდნენ-და არც პოეტები,
სველ გზაზე მივდივარ-მივედ-მოვედები.
ნოემბრის ის დილა არ მახსოვს მთლიანად,
იმ დილის მე მახსოვს, მხოლოდ მომენტები...

გავჩერდი...ასანთი...კვამლი და რგოლები,
უფილტრო სიგარეტს ტკბილად ვახრჩოლებდი...
რკინიგზა გასერეს სველმა ვაგონებმა,
და მათაც შევატყვე თითქოს-დაღონება...

ნოემბრის იმ დილას-მე გარდავიცვალე,
დამპალი მიწისგან, სულ მთლად დავიცალე.
ყველას და ყველაფერს-მძულდა თუ მიყვარდა,
დაუმშვიდობებლად, მშვიდად გავეცალე...

ნოემბრის იმ დილას - სხეული დავტოვე,
ნოემბრის იმ დილას - თოვდა თუ არ თოვდა...
ვხედავდი სკოლაში მიმავალ ჩემ შვილს და,
იმას, რომ პატარა პალტოზე ათოვდა...

გიორგი ტოკლიკიშვილი