გორში დაჭრილ მეომარს

როცა, ღრუბლებმა ჩაიცვეს შავი.
იმ ღამეს, როცა დაბომბეს გორი.
სამშობლო, ხალხი გადავარჩინოთ.
ეს ჰქონდა მიზნად სულ ორად ორი.

იმ ღამეს, როცა სიცოცხლეს ჟლეტდნენ.
საკუთარ კერას გიწვავდა რუსი.
იყო ყვირილი, ცრემლები,მოთქმა
და ირგვლივ იყო ძმაო ბურუსი.

ტყვიის ზუზუნი ახშობდა ტირილს.
დაჭრილი ბიჭი დაეცა მიწას.
გადარჩებოდა საბრალო ალბათ,
რომ გასჩენოდა მშველელი იმ წამს.

დაჭრილს უნდოდა თვალის გახელა.
მას მოეჩვენა იყო სიზმარი.
ვიცი. იბრძოდა გამარჯვებისთვის.
თავისუფლება იყო მიზანი.

ამ უსამართლო ბრძოლაში ვიცი.
მცირე ჯარიც კი მტერს დაამარცხებს.
შენს მკვდარ სხეულს ძლივს აძრობდნენ
ნეკნში შეტანილ წითელ ტანსაცმელს.

თუკი მაღლიდან გადაგიხედავთ...
უფლისციხისკენ როცა აივლით,
მას სიკვდილის წინ სულ თვალწინ ედგა,
მისი გორი და ატმის ყვავილი.

ლია ფანჩულიძე