სტუმარ ვარ,კარი გამიხვნეს,
წაწალ მამგვარეს ხელადა,
მზე ჭიუხებში ვაწვინე,
ვარწიე საქანელადა.
თვალჭრელ თოლება ქალაის,
ხალი უმშვენის ყელ-მკლავსა,
ვაჟკაც დავყარე ფარ-ხმალი,
არ შამიბრალებს,მამკლავსა.
ვაჰმე, ცოლ-შვილსა ბეჩავსა,
თქვენმა მზემ,დამიობლდებით,
გულმხურვალ მორიალესა,
წყურვილს ვერ დამიოკებდით.
წამოველ, წაწალ მამტირის,
რისთვინ დაგადგეს უღელი,
დამეხსენ, მე ჩემსა ვჩივი,
ცოლო ნუ გამირჯულდები.
რაღამცა თრობა ავლაგმე,
თითქო ჩაინგრა გოდოლი,
ეჰ, რა ცოტახან მალაღე,
ეგრემცა დავჩი ბოლოჩი.
×