არ მინდა, მაგრამ... მაინც ვეჩვევი,
თურმე, ლოდინი არ არის ძნელი,
როცა წვიმებს და ქარებს ნებდები,
შენ დარში უკვე, არავის ელი.
დგას გაზაფხული...ოთახში გლუვი,
სარკმლიდან მთვარე შემომიგორდა,
შენ ვით გამიგებ?!.. მთვარეა მუნჯი,
ან მთვარის სიტყვა, ვინ გაიგონა.
ახლა, ფიქრებით მინდა გავერთო,
დღეს თავგანწირვის არა მაქვს თავი,
ზაფხულის ხვატში, იქნებ აენთოს,
ცხელ ნაღვერდალით კერა ჩამქრალი.
მთვარიან ღამეს გული სულს ღაფავს,
აწ, შემოდგომის სიმშვიდე სუფევს,
ჩამოანგრევენ ამ ღამით, ალბათ,
ჩემს აივანზე მერცხლები ბუდეს.
გადათეთრებულ და მუდამ ცივის,
თეთრი ზამთარის მიკვირს სიშიშვლე,
ახლა, მე უნდა ვმგლოვობდე, ვიცი,
და მოლოდინით წამებს ვითვლიდე.
×