და აჰა, დადგა დღეს
აგვისტოს ოცდათერთმეტი,
ცხელი ზაფხულის მიიწურა
მდარე დღეები,
გამოაგზავნა შემოდგომამ
მაცნედ ცრემლები
და გსურს თუ არა, მდუმარებით
წვიმებს ერწყმები.
წვიმის წვეთებში გაბლანტული
შენი სიჩუმე
ცრემლებად ერთვის უიმედოდ
სულში სინანულს,
თუ ეგ თვალები ჩუმ მზერასაც
სხვისკენ იბრუნებს,
უკან გიბრუნებ მოთმინებით
ნაშენ სიყვარულს.
რაც დაწყებულა, ყოველივე
მარცხით მთავრდება,
შეჩვეულ სევდას შენი
ტკივილით ვერ აატირებ,
ამ შემოდგომას სიყვარული,
თუ განქარდება,
არვინ გააღებს ცივ ზამთარში
გულის კარიბჭეს.
დრო არ ბრუნდება... და
დროს უკან ჩამოიტოვებ,
წვიმის ხმაურში შემოუშვებ
შენში სიმშვიდეს,
გადაყრი ლექსებს, ერთს
სახსოვრად არ დაიტოვებ
და დაუწერელ ფურცლებს
ისევ ხმალად იშიშვლებ.
ნანა სელეპანოვა - ზაფხულის მიწურულს
⏱️ 1 წთ.
👁️ 5
100%