ხეზე შემოჯდა ბეღურა.
– შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი.
ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა,
მე კი შინ მენთო ბუხარი.
– ბეღურავ, ჩემო ლამაზო,
გულს შენი ხილვა უხარის! –
ისევ შინ წვევას ვთავაზობ, –
წამო, ნუ მიმზერ მწუხარი...
ხომ იცი, როგორ მიყვარხარ,
სიზმრადაც გნახე წუხელის,
შემომიფრინდი, მანდ ნუ ხარ,
სევდიან ლექსებს ნუ მღერი...
გაიგო, ფრთები გაშალა,
მიაგდო ყინვის უღელი,
ზედ ხელის გულზე დამჯდარა!
მე კვლავ სიყვარულს ვუმხელდი!..
შევითბე, შევიფუნჩულე,
დავსხედით ბუხრის კუთხეში,
ჩვენ სახლში ჩუმად ვჩურჩულებთ,
გარეთ – ზამთარი უხეში...
სუსტია, ნაზი, სათუთი,
სულ ლაღობს ჩემთან, უბეში,
მეც ბედნიერი კაცი ვარ,
მზე გამოინთო ღრუბლებში...
– შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი.
ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა,
მე კი შინ მენთო ბუხარი.
– ბეღურავ, ჩემო ლამაზო,
გულს შენი ხილვა უხარის! –
ისევ შინ წვევას ვთავაზობ, –
წამო, ნუ მიმზერ მწუხარი...
ხომ იცი, როგორ მიყვარხარ,
სიზმრადაც გნახე წუხელის,
შემომიფრინდი, მანდ ნუ ხარ,
სევდიან ლექსებს ნუ მღერი...
გაიგო, ფრთები გაშალა,
მიაგდო ყინვის უღელი,
ზედ ხელის გულზე დამჯდარა!
მე კვლავ სიყვარულს ვუმხელდი!..
შევითბე, შევიფუნჩულე,
დავსხედით ბუხრის კუთხეში,
ჩვენ სახლში ჩუმად ვჩურჩულებთ,
გარეთ – ზამთარი უხეში...
სუსტია, ნაზი, სათუთი,
სულ ლაღობს ჩემთან, უბეში,
მეც ბედნიერი კაცი ვარ,
მზე გამოინთო ღრუბლებში...
/მიხეილ ღანიშაშვილი, ილტოსპირელი/