თურმე რამდენს იტევს ეს გული ოხერი,
იცი როგორ უნდა მას ფრთების გამოსხმა…
გავფრინდე იქ სადაც არიან ობლები,
და მეც უშენოდ მომიწევს გამოცდა...
ტყუილში ცხოვრებას სჯობს ვიყო ეული,
ტყუილი... ტკივილი... დარდი და გვარამი...
მე მარტოსული ვარ, არავარ ობოლი
მე მხოლოდ ერთი ვარ ცხოვრებით მართალი.
შენ კი ამ ცხოვრებამ გასწავლა თამაში,
სიტყვებით თამაში... გრძნობებით თამაში...
სისხლი მოგეწამლა ტყუილის ამ კვამლში!!!
მე ისევ ერთი ვარ, შენ კი ხარ მრავალი...
შინაგანს ჩავწვდები შენსას და გაგიმხელ,
მაგ ტყუილს ნურასდროს თვალზე ნუ ამიხვევ...
მე შენ ბრმად მოგენდე , კოშკები ავაგე,
შენ კი ეს გრძნობები ტყუილში დამარხე...
/თეა სულუხია/
×