მერაბ სალუქვაძე - პოეტი

ამღერებულა დაისზე დილა,
ჩამოღვენთილა სიცოცხლის სოლო,
იქ,სადღაც მესმის პოეტის ქნარი,
თუმცა ვერ ვპოვე,მე შენი გემო.
იქ იკარგება ყველა აკორდი
და მზის სხივებში კვირტთან ლივლივებს,
აღარც ხმა მესმის ბულბულის სტვენის,
აღარც პოეტის, უძირო ჩერო..
ვნებით მომინდა მე შენი ნახვა,
ვერ ავისრულე გულის წადილი,
ახლა ვზივარ და ჩემს გულში ვჩემობ...
ნეტავ მანახა, ერთხელაც გემო.
გულს ვებარები... შენთან ვარ, თითქოს,
გადაუბერა თბილმა ნიავმა.
თითქოს ვიგრძენი სურნელის გემო,
ვგონებ, ახლოს ხარ პოეტო,ჩემო.
არ დამეკარგო, მხოლოდ ამას გთხოვ,
იქნებ მომიყვე და დამამშვიდო,
გთხოვ, რომ მასწავლო, როგორმე ვწერო
ნება მომეცი, გრძნობები ვთელო.