ლომოური ნიკო - Lomouri Niko

ვის არ ყვარებია ბავშვობაში მასწავლებელი?
ოღონდ, მე „უბრალო“ სიყვარულს არ ვგულისხმობ, არამედ,.. „ბრალიანს“.
ჩემი სკოლის მასწავლებლები, უნდა გამოგიტყდეთ, მეჯავრებოდა უკლებლივ ყველა, რადგან თვითონ სკოლა მძულდა – ე.წ. „უძრაობისდროინდელი“ ერთი ჩვეულებრივი, მაგრამ პრეტენზიული სკოლა გახლდათ – შინაგანად ფუტურო, ოღონდ ერთობ „საკონცენტრაციო“ ყაიდისა.
სამაგიეროდ, მიყვარდა ჩემი კერძო ინგლისურის მასწავლებელი – დეიდა მანანა.
მიყვარდა იმდენად სერიოზულად, რომ ინგლისური ენა შევიჯავრე და დღემდე არ ვიცი, არ ვისწავლე პრინციპულად. თითქოს პირიქით უნდა ყოფილიყო, არა? უფრო ლოგიკურიც იქნებოდა, მაგრამ ცხოვრება ლოგიკურ სქემებში რომ ვერ ეტევა?
ისე, ცხოვრება მართლაც ერთობ უცნაური რამაა, როგორ წარმოვიდგენდი ოდესმე, რომ ჩემი შვილი დეიდა მანანას შვილიშვილს ცოლად მოიყვანდა? და რომ ჩემი შვილიშვილი მისი შვილიშვილის შვილი იქნებოდა?.. რად უნდა ლაპარაკი, ასეთი რამ სიზმარშიაც არ მომლანდებია.
მაგრამ სწორედ ეს „ულანდავი“ მოხდა სინამდვილეში.
როცა გავიგე, ვისი შვილიშვილი მოყავდა ჩემს ბიჭს ცოლად, რატომღაც შევწუხდი. არადა, ალბათ, უნდა გამხარებოდა?.. არ ვიცი…
30 წლის შემდეგ დეიდა მანანას შევხვდი ოჯახების გაცნობის ოფიციალურ თუ ცერემონიალურ სუფრაზე. მთელი საღამო ძალზე შებოჭილი თუ დათრგუნული ვიყავი (კიდევ კარგი, ჩემმა ძმამ ითამადა), – ზომაზე მეტად ვნერვიულობდი, თუმცა ვინ დაადგინა ღელვის ზომა და წონა?
უნდა გამოგიტყდეთ, ჩემდა სამარცხვინოდ, იმდენად საკუთარ შვილსა და მომავალ სარძლოს კი არ ვუყურებდი, რამდენადაც სარძლოს ბებიას…
დეიდა მანანა ოცდაათი წლის შემდეგაც ისევ ისე ასხივებდა სინათლესა და სითბოს. ლამისაა მართლა ანათებდა, ამ სიტყვის გადატანითი კი არა, პირდაპირი გაგებით,.. ისევ ისეთი სათნო იყო და სანდომიანი, და თან არისტოკრატულიც… ოღონდ სულ რაღაც ოცდაათი წლით,.. დაღლილი… თუ მოღლილი… ახლა სამოცი წლისა იქნებოდა… თუმცა ასაკი არ ეტყობოდა,.. ან მე არ მინდოდა, რომ შეტყობოდა… არა, დეიდა მანანას ხიბლს დრო მართლა ვერაფერს აკლებდა, რადგან დროის მიღმა იყო უბრალოდ.
უეცრად ჩემი თავის შემეშინდა. რა გამოდის, ოცდაათი წლის შემდეგაც მიყვარს თუ რა?!.. საკვირველია.
და უცებ ვიგრძენი, რომ ისევ ისე მძულს ჩემი თავი, როგორც მაშინ, თავის დროზე, რადგან ვერ ვერევი საკუთარ თავს,..
ოღონდ, განა რა შეიძლებოდა მექნა? ან მეთქვა?
ცხადია, არაფერი.
და ამის გამო კიდევ მეტად მომეშალა ნერვები. მერე საკუთარ თავს ვუთხარი – არაფერია, გაუძლებ. როგორც მაშინ გაუძელი, ახლაც გაუძლებ. და უცებ გამახსენდა, რომ თავის დროზე მოთხრობა მქონდა დაწერილი დეიდა მანანაზე… როცა სტუმრები ანუ ახალშეძენილი მოყვრები (თუ ნათესავები) წავიდნენ, ძველი ქაღალდები გადავქექე და უცნაურია, რასაც ვეძებდი, მაშინვე ვიპოვე. მოთხრობას ერქვა „ლევანი“… ცხრამეტი თუ ოცი წლისამ დავწერე (ახლა ორმოცდაოთხისა ვარ), და უკვე ვეღარ გავიხსენე, ის, რაც მოთხრობაში ჩავწერე, წერის პროცესში გავამძაფრე და გავაბუქე, თუ მართლა ასე ვგრძნობდი და განვიცდიდი მაშინ ამ ყველაფერს… მაშინ, როცა თოთხმეტი წლისა დავდიოდი დეიდა მანანასთან ინგლისურის გაკვეთილებზე…
ისე, რატომ „ლევანი“? – დავფიქრდი. უფრო ლოგიკური იქნებოდა მოთხრობისთვის დამერქმია „ინგლისურის მასწავლებელი“, ანდა – „დეიდა მანანა“…

ლევანი

თოთხმეტი წლის არააქსელერატი ლევანი წიგნებით, ქაღალდებით, ნახატებით გატენილ პატარა დახუთულ ოთახში სკამზე იჯდა და ინგლისურის მასწავლებელს ელოდებოდა. დეიდა მანანა იგვიანებდა. სისხლამადუღებლად ცხელოდა, თუმცა ჯერ კიდევ გაზაფხული იყო და ¸აერის სურნელი, გამაღიზიანებელი, მოღეღილი გულისპირივით დაუბრკოლებლად აღწევდა დაკეტილ ფანჯარაში და ლევანს თავბრუს ახვევდა.
ლევანი გაუცნობიერებელ, დამამცირებელ და გაუგებარ უხერხულობას გრძნობდა, რაღაც და რატომღაც აწვალებდა, ერთ ადგილზე წრიალებდა და გაუთავებლად ყლაპავდა ნერწყვს, წამდაუწუმ საათს უყურებდა, დრო კი არ გადიოდა და უმიზეზოდ აფორიაქებული, დამუხტული ახალი, გაურკვეველი ენერგიით, მოუთმენლად ელოდა ინგლისურის მასწავლებელს და თან არ უნდოდა, რომ შემოსულიყო.
ლევანს თავისი მოკუზული, ჩონჩხისებრად უკუნთო სხეული, წითელი, პატარ-პატარა ჩირქიანი ძირმაგარებით დაწერტილი, თითქოს ჭუჭყიანი, მაგრამ სინამდვილეში სუფთა სახე და ახალი დაბანილი, მაგრამ მაინც გაქონილივით თმები აღიზიანებდა და საკუთარი თავის რცხვენოდა, როგორც ქუჩაში შეხვედრილი ხეიბარი მოხუცი მათხოვრის. უცებ მოეჩვენა, რომ ოფლის სუნი ასდიოდა, შეეშინდა, რომ ოფლის სუნი ასდიოდა, და როგორც კი მოეჩვენა, მაშინვე დაიჯერა, ცუდად გახდა, გაწითლდა, მართლა გაოფლიანდა, პირი გაუშრა, და ამასთან გააცია და ინატრა, ისე, ჯერ რომ არ ენატრა არასდროს, მომხდარიყო რამე, აუცილებლად მომხდარიყო რამე, რაც ინგლისურის გაკვეთილს ჩაშლიდა და შინ გაქცევის საშუალებას მისცემდა და, ამავე დროს, საათს უყურებდა, რატომ არ შემოდიოდა დეიდა მანანა?
გავიდა წუთი და ლევანი ცოტა დამშვიდდა, ახალი ჯინსები ეცვა, ნამდვილი და სადა, ამიტომაც ლამაზი, და, რაც მთავარია, უხდებოდა.
გაუაზრებლად იკვნეტდა ფრჩხილებს, დაძაბული და თან საწყალი სახით, მოკუნტული. გარეგნულად მორიდებულობის განსახიერება იყო, ანდერსენის უსუსური, ჩამოუყალიბებელი და ძალიან ცნობილი გმირივით.
გაიღო კარი და ინგლისურის მასწავლებელი შემოვიდა.
ლევანმა შეხედა და იმავე წამს მოაშორა თვალი, კედელს თუ მაგიდას მიაშტერდა, აირია, უცნაურმა, ლავასავით ცხელმა სითხემ თუ გრძნობამ აავსო და დაუარა ტანში, დააბნია და ჯერ ჩაუდენელი, მაგრამ ისეთი გამოუსწორებელი დანაშაულის შიშით და სირცხვილით გააბრუა, რომლის მონანიება არ შეიძლება.
ლევანი გაშეშებული იჯდა და იტანჯებოდა, ბავშვივით, რომელსაც მასტურბაციის აქტზე წაასწრეს, და მთელი სხეულით აღიქვამდა მანანას, მანანა დეიდას, იქვე, ორ ნაბიჯში, ნახევარ მეტრში, გვერდში იყო. პატარა ოთახი მზის, ახლად მოთიბული ბალახის და კიდევ რაღაც უაღრესად ბუნებრივი და ცოცხალი სუნით გაიჟღინთა, კრიალა და დამათრობელი სუნით. ლევანი მიხვდა, რომ მასწავლებელი აბაზანიდან ახალი გამოსული იყო და შეხედვა მოუნდა, მაგრამ ვერ გაბედა, თავჩაქინდრული იჯდა, აზრების აწეწილი, არეულ-დარეული, განსაცვიფრებელი კორიანტელი უტრიალებდა, გამაოგნებელი, გიურზას მზერასავით, საზიზღრად სასიამოვნო, ღამეული ოცნებებივით და აკრძალული, მაღალი ძაბვის ჯიხურში ხელის ფათურივით.
ეს ყველაფერი ახალი იყო, შეუცნობელი, მაგრამ სასურველი და შიშის მომგვრელი… ლევანს თავისი თავის შეეშინდა და გაქცევა კიდევ უფრო მოუნდა. სხეულში რაღაც უშველებელი, ბავშვობისდროინდელი წარმოდგენის დევივით დაკუნთული ძალა გამოსვლას, გამოხატვას მძლავრად თხოულობდა, თუ არა და, გახეთქავდა, გრძნობდა, და ასეთი რამ პირველად მოსდიოდა, და ვერ იმორჩილებდა საკუთარ მე-ს, თითქოს ორი იყო, ერთი გულისამრევი და მეორე უსუსური.
დეიდა მანანა ინგლისურად მიესალმა, მაგიდას მიუჯდა და გაუღიმა. ლევანი არ უყურებდა, მაგრამ ღიმილი იგრძნო და უცებ საშინელმა აზრმა თითქოს შიგნიდან შეაფურთხა, მასწავლებელი რომ მიმხვდარიყო იმას, რასაც თვითონაც ვერ ხვდებოდა, მხოლოდ გრძნობდა…
მაგრამ დეიდა მანანამ ვერაფერი შეატყო, ჩვეულებრივი ხმით მოსთხოვა საშინაო დავალება, ჩვეულებრივად გაასწორა და ჩვეულებრივადვე უსაყვედურა უყურადღებობა. ლევანმა გადაშალა წიგნი და თავიდან ვერაფერი გაარჩია, სიტყვები რატომღაც ირეოდნენ და ხოჭოებივით დაბობღავდნენ, მერე ნელ-ნელა თავის ალაგს დაუბრუნდნენ და ლევანმა ენის ბორძიკით წაიკითხა პირველი წინადადება, ცოტა გულს მოეშვა, მაგრამ შეამჩნია, რომ ხელები უკანკალებდა. ხელები მაგიდის ქვეშ დამალა, ჯიბეებში ვერ ჩაატია, მუხლებზე დაიწყო და სასაცილოდ ჩახრინწული წვრილი ხმით განაგრძო გაკვეთილის ლუღლუღი.
მასწავლებელს არ უყურებდა…
რაღაც წამს ყველაფერი გაფერმკრთალდა და ირეალური გახდა, ყურები დაუგუბდა, აუტანელმა დაძაბულობამ თეთრეულივით გამოწურა და გამოფიტა, ისეთი დაღლილობა იგრძნო, პირველად ცხოვრებაში მართლა მოუნდა არ ყოფილიყო, მაგრამ მანანა დეიდას ხმამ გამოაფხიზლა, გარემოს აღქმის უნარი დაუბრუნდა და დაუბრუნდა სუნთქვაშემკვრელი და გაუგონარი რაღაც, რაც შიგნეულობას გამხეცებული სიმსივნესავით ხრავდა.
რატომღაც მაგიდის ქვეშ შეიხედა, გაუაზრებლად და მალულად, ალბათ უნდოდა შეემოწმებინა, კიდევ უკანკალებდა თუ არა ხელები და დაინახა უქუსლო საშინაო ფეხსაცმელებში ორი წვივი, წვრილი და სრული, ვარდისფერი…
ლევანს ძარღვები დაეჭიმა, გაფითრდა და რაღაც გმინვისმაგვარი ხმა აღმოხდა. დეიდა მანანამ გაოცებით შეხედა და შეშფოთებულმა უთხრა:
– ლევან, ძალიან ცუდი ფერი გაქვს, თუ ვერა ხარ კარგად, წადი სახლში…
პასუხის თავი არ ¸ქონდა, უხმოდ ადგა, თუმცა ძალიან გაუჭირდა, ფეხები დაბუჟებოდა, და თავჩაქინდრულმა დაუმშვიდობებლად გარეთ გააღწია.
როგორღაც მივიდა შინ, ლოგინში ჩავარდა და თავი ბალიშის ქვეშ შერგო. ნაღველივით მწარე სირცხვილი და ზიზღი გუდავდა, მაგრამ გასაქცევი აღარ იყო, მხოლოდ ძილი თუ გამოდგებოდა გამოსავლად.
სიზმარი ნახა.
გამჭვირვალე თეთრი სინათლის გარემოცული ვიღაცას მუხლებში ეწვა, მოკუნტული, თავით მის მკერდმიყრდნობილი, დაწყნარებული, დაცული, დანდობილი: გამოუთქმელად მშობლიური, დამამშვიდებელი, ყოვლისმომცველი და ჭეშმარიტი იყო მკერდის სითბო და სუნი. თვალებს უყურებდა და ეს თვალები დედისაც იყო და თან არც ღრმა და მიუწდომლად მარტივი, მხოლოდ ღიმილიანი, რენესანსულად სათნო და სადა. ასე გრძელდებოდა უსასრულობა, ერთი წამი. არაფერი არ ხდებოდა და სხვა არაფერი და არავინ არ არსებობდა და გამოგონებაც კი შეუძლებელი იყო.
გატრუნული ჩვილივით იწვა და არაფერი არ უნდოდა, ერთის გარდა, ასე ყოფილიყო ყოველთვის, მაგრამ რაღაც ამაფორიაქებელი და უცნობი თვით მასში იკრებდა ძალას და სინათლეც იცვლებოდა, ჯერ გაყვითლდა, მერე გაყავისფრდა, განაცრისფრდა და თანდათანობით დაბნელდა. ყველაფერი გაიჟღინთა შავ ფერში და თითქოს სადღაც დაინთქა. და უცებ ხმაამოუღებელი გამყივანი კივილივით საზარელმა შიშმა იფეთქა, იგრძნო, რომ ეცემოდა, სადღაც სიღრმეში მი¸ქროდა, მაგრამ არ უნდოდა, არ უნდოდა და იცოდა, დაეხეთქებოდა წერტილად, რომლითაც ყველაფერი მთავრდება.
დაეცა მიწას და ეს მიწა, თბილი და რბილი, თან მკვრივი, გულისამრევად ცოცხალი და მოვარდისფრო, ფეხქვეშ ნელა და მონოტონურად ირხეოდა, თითქოს სუნთქავდა, ¸ორიზონტამდე უკიდეგანოდ გადაჭიმული, და სადღაც შორს ბურცობები ჩანდა და კიდევ სადღაც ღრმულიც უნდა ყოფილიყო, რატომღაც იცოდა. ადგა და პირქვე დაეცა, და იგრძნო, მის ხელ-ფეხს რაღაც მოსდიოდა, თითქოს ვიღაც ექაჩებოდა და შუაზე გაწყვეტას უპირებდა, გაიწელა, დაიჭიმა, ¸ორიზონტამდე გადაეფარა ყოველივეს, თვალწინ შეეჩეხა თვალები, უზარმაზარი და თითქოს ნაცნობი, მაგრამ რა უნდოდა მიწაში თვალებს?!
უცებ მის ქვეშ ვულკანმა ამოხეთქა, ყველაფერი შეირყა მძლავრად და გაბზარულმა მიწამ გავარვარებული ლავა, რომელიც სწვავდა, ხარბად შეისრუტა, შვება იგრძნო, იქაურობა წითლად განათდა, თვალებიც განათდა, ჩაუკვირდა, იცნო და თავზარდაცემულს გაეღვიძა.
მართლა თავზარდაცემული იყო.
მერე ისევ ჩაეძინა, სიზმარი აღარ უნახავს.
საღამოს გაეღვიძა, გვარიანად ბნელოდა. ღია ფანჯარაში სიგრილე შემოდიოდა, მაგრამ გაზაფხულის სუნი უკვე სადღაც გამქრალიყო.
ლევანი წამოდგა, ჩაიცვა, ვიღაცას თუ რაღაცას ხელი აუქნია და სამზარეულოში გავიდა, ძალიან შიოდა. ცოტა ხანი ხმაამოუღებლივ იდგა და მერე ნელა, დამარცვლით, უჩვეულოდ მტკიცე ხმით, რომელიც ყოველგვარ საწინააღმდეგო აზრს გამორიცხავდა, დედას უთხრა:
– ინგლისურზე აღარ ვივლი.

***
მოთხრობა რომ წავიკითხე, შევეცადე ერთმნიშვნელოვნად ამეხსნა საკუთარი თავისთვის, რა იყო მიზეზი თუ მოტივი ჩემი ამ განცდებისა… სიყვარული? რა სიყვარული? როგორი? ლტოლვა? ბავშვური ვნება? უფრო სწორად, ბავშვური კი არა, ყმაწვილკაცური, ახლადგაღვიძებულ-მამაკაცური, ოღონდ გაუცნობიერებელი და ისევე უკონტროლო, როგორც უკონტროლოა და დაუძლეველი ციცქნა ჭიკარტის სწრაფვა მაგნიტისაკენ…
იქნებ ჩემი პრობლემა ის იყო, რომ ქვეცნობიერად, ალბათ, არ მინდოდა დეიდა მანანა უბრალოდ ქალად აღმექვა, რადგან განსაკუთრებული გრძნობები მქონდა მის მიმართ, ანუ, შეიძლება ითქვას, თითქმის ვაღმერთებდი, ვეთაყვანებოდი (მართალია, ეს ყველაფერი, ცოტა არ იყოს, მაღალფარდოვნად და თან ბანალურადაც ჟღერს, მაგრამ უბრალოდ რომ დამეწერა – „პატივს ვცემდი“, ალბათ არაფრისმთქმელად და სასაცილოდაც გაიჟღერებდა).
– რაზე ხარ დაბოღმილი? – მკითხა ცოლმა (ინტუიცია აქვს, მტრისას).
– არაფერი, უბრალოდ ვინერვიულე, – უწყინარი ხმით ჩავილაპარაკე.
– რას ნერვიულობ… მშვენიერი ხალხია, მშვენიერი ოჯახი… – უკვე ოცდამეათედ გაიმეორა თავისი შეფასება თუ დასკვნა ჩემმა ცოლმა და მერე შემომაჩერდა, – არა,.. შენ რაღაც სხვა გაწუხებს…
„ხომ არ მოვუყვე? – გამიელვა აზრმა, მაგრამ ენას კბილი დავაჭირე, — სრული იდიოტი გამოვალ, რა ვუთხრა… 14 წლის ასაკში ქალი რომ მომწონდა, ჩვენი სარძლოს ბებია ყოფილა და თურმე ისევ მომწონს-მეთქი?“
რაღაც ჩავიდუდღუნე გაურკვევლად,
– ¸ო,.. რა,.. მაწუხებს,.. თავი მტკივა… ალბათ, წნევა მაქვს…
– მოდი, გაგიზომავ!
– თავი გამანებე რა! – ვეღარ მოვზომე, ერთობ ხმამაღლა მომივიდა… მერე ჩუმად დავამატე – დავწვები, მეძინება…
… ადამიანი მართლაც ყველაფერს უძლებს, მოგეხსენებათ, – უბრალოდ გულის ფიცარზე ჩნდება ახალი წარწერა: „ტუტ პრაშლი ტანკი ლეიტენანტა მახარაშვილი“…
მეორე დღეს სამსახურიდან გვიან დაბრუნებულმა ჩემს ცოლს ვუთხარი,
– რუტინას ვენაცვალე!
– რუტინა ვინღაა?
– ერთი ქალბატონია, დღენიადაგ რომ გამუშავებს, სიქას გაცლის პლანტატორივით, არა ჩარლი ჩაპლინის კონვეიერივით… და არაფერზე აღარ გრჩება ფიქრის თავი…
– და რა გაქვს ასეთი საფიქრალი? – ჩაილაპარაკა ჩემმა ცოლმა დაეჭვებით და თვითონაც ჩაფიქრდა…
ერთი სიტყვით, დეიდა მანანაზე ფიქრი შევწყვიტე, რამდენადაც ეს ჩემზე იყო დამოკიდებული…
… გავიდა თითქმის ერთი წელი და გაჩნდა პატარა მანანიკო (დიდედას საპატივცემულოდ დაარქვეს სახელი)… ყველაფერი თავისი გზით, ანუ ინერციით მიდიოდა წინ… დეიდა მანანას იშვიათად ვხედავდი… და უკვე, შეიძლება ითქვას, რაღაც განსაკუთრებული ემოციების გარეშეც…
ამ ზაფხულს პატარა მანანიკო წყნეთში ყავდათ, – ჩემი რძლის აგარაკზე… დიდედაც იქ ბრძანდებოდა… შაბათობით, ან კვირაობით (ოღონდ არა ყოველ შაბათს ან კვირას) მე და ჩემი ცოლი ავდიოდით შვილიშვილის სანახავად, მიგვქონდა ხილი, ტკბილეული… გულიანად გვიღებდნენ (მართლა კარგი ხალხი აღმოჩნდა), ბავშვს გავეთამაშებოდით, ნესვს ან საზამთროს გავჭრიდით (ღვინოზე პრინციპულ უარს ვამბობდი – წნევა მაქვს და კუჭის წყლულის ნიშნებიც-მეთქი!), მასლაათით გულს ვიჯერებდით – გარკვეული, მავანი „გვამების“ „ტკბილ-ტკბილი“ მოხსენიებით, როგორი წესიცაა და რიგი ჩვენში – და ვბრუნდებოდით ქალაქში…
… იმ საღამოს პატარა მანანიკოს რაღაც დაემართა – არ ვიცი, ე.წ. „კრუპი“ იყო თუ „ლოჟნი კრუპი“, საშინელი შეტევა მოუვიდა, სპაზმები… მაგრამ, მე მგონი, ბავშვის შემხედვარე დედ-მამა და ბებია-ბაბუა უფრო ცუდად იყო, საშინელ პანიკაში ჩავვარდით… ჩემი ცოლი ექიმია და იმ დღის მთელმა სიმძიმემ მის კისერზე გადაიარა… მადლობა ღმერთს, ბავშვი მალე გამომჯობინდა… უფროსებიც მოსულიერდნენ…
ქალაქში დაბრუნება უკვე გვიან იყო და ჩვენდაუნებურად დავრჩით წყნეთში. ჩემი რძლის აგარაკი ჯერ კიდევ ხრუშჩოვის დროსაა აშენებული (ანუ ამჟამად, ნახევრადდანგრეულია), მაგრამ დასაძინებელი ადგილი კიდევ არაერთი ¸ქონდათ, ამიტომ ჩვენი დარჩენით პრობლემა არ შეგვიქმნია…
როცა ყველა გაიკრიფა დასაძინებლად (ჩემი ცოლი ბავშვის სასთუმალს არ მოსცილებია), ბუხართან მე და დეიდა მანანაღა შემოვრჩით…
– ბუხარია ერთადერთი, რის გამოც მიყვარს ეს სახლი… – თქვა დეიდა მანანამ.
ალი ახლადცეცხლმოკიდებულ შეშას მხიარულად ხრავდა და ისე გამოიწვერთებოდა ხოლმე აქეთ-იქით, თითქოს ვიღაც უბერავდა შეშის შიგნიდან თუ შუაგულიდან…
– გენიალური რამეა, – დავეთანხმე, – შემიძლია მთელი ცხოვრება ვიჯდე და ცეცხლს ვუყურო…
– ჩემი „ნალივკა“ სპეციალურად ბუხართან დასალევადაა… ფირმა „ალი-ბუხარი“, – მითხრა დეიდა მანანამ და კარადიდან ძველებური ბროლის გრაფინი და მომცრო ჭიქები გადმოიღო.
ბლანტ სითხეს მართლა ალიბუხარივით მოწითალო-მოყვითალო ფერი გადა¸კრავდა. შეშას გემრიელი ტკაცა-ტკუცი გა¸ქონდა.
– არ გეძინებათ? – ვკითხე დეიდა მანანას მხოლოდ იმისთვის, რომ რაღაც მეთქვა, და სასმელი ჭიქებში ჩამოვასხი.
– არა. შენ?
„უცნაურია, – გავიფიქრე, – როგორც ოცდაათი წლის წინათ, მე ისევ თქვენობით ველაპარაკები, ის კი ისევ შენობით… მაგრამ თან არავითარი უხერხულობა არ იქმნება“…
– ისე ვინერვიულე… – დეიდა მანანამ თავი გადააქნ-გადმოაქნია, ჭიქა აიღო და მოსვა… რატომღაც მომეჩვენა, რომ მთლიანად აპირებდა დალევას, მაგრამ ბოლო მომენტში თავი შეიკავა. ხელი ოდნავ უკანკალებდა… „როგორ დაბერებულა“… – გავიფიქრე და ჭიქა ავწიე,
– მანანიკოს გაუმარჯოს! – ვთქვი და დეიდა მანანას ჭიქა მივუჭახუნე, – დიდედას დამსგავსებოდეს…
– რა კარგი სიტყვაა დიდედა, – ჩაილაპარაკა დეიდა მანანამ, – ჩვენს ოჯახში მხოლოდ ბებია იციან…
– მე თქვენზე მოთხრობა მაქვს დაწერილი! – უცებ დავახეთქე ჩემთვისვე მოულოდნელად… რატომ ვუთხარი, ახლაც არ ვიცი…
– მოთხრობა? – ოდნავშესამჩნევად ჩაეღიმა დეიდა მანანას, მაგრამ მომეჩვენა, თითქოს მაინცდამაინც არ გაკვირვებია, – როდინდელია?
– ძველთაძველი, – გამეცინა, – მაგრამ მარადაქტუალური…
– წამაკითხებ? – მკითხა დეიდა მანანამ მოულოდნელად სერიოზულად, თითქმის მკაცრადაც კი.
– რა თქმა უნდა,.. არა, – ვუპასუხე სიცილით, – არავითარ შემთხვევაში!
– მაშინ, მომიყევი… – მთხოვა დეიდა მანანამ მარტივად, პატარა გოგონასავით.
– ოო, მოთხრობაში აღწერილია, თუ როგორ არაადამიანურად მკაცრად, სადისტურად ეპყრობოდით საწყალ ბიჭუნას, რომელსაც თქვენზე… ვენერა და სატურნი ამოსდიოდა…
– ცუდად სწავლობდი და რა მექნა? – მოულოდნელად თავი იმართლა დეიდა მანანამ, – და საერთოდ, ერთი კაი ზარმაც-პეტრე ბრძანდებოდი…
– უკვე ვიცოდი ის კახური ანეკდოტი, „გამაადგა რო“… და რა მექნა… – ვთქვი და ჭიქები შევავსე… ბუხარში რაღაც მაშხალასავით გატკრციალდა…
– მოგეწონა? – მკითხა დეიდა მანანამ და მივხვდი, რომ თავისი „ნალივკა“ იგულისხმა.
რატომღაც სიმართლე ვუთხარი,
– სიტკბო აკლია…
დეიდა მანანა თითქოს დანაღვლიანდა, ცეცხლს თვალი გაუშტერა და ოდნავგასაგონად ჩაილაპარაკა,
– სადისტურად არა… მაზოხისტურად…
მართალი გითხრათ, დავიბენი. სანამ ამ სიტყვებზე ვფიქრობდი, ანუ მათ გაანალიზებას ვცდილობდი, დეიდა მანანამ მითხრა,
– ოპერაციას ვიკეთებ,.. მალე… გამატანე შენი მოთხრობა,.. საგზლად…
– საგზლად? – მთლად დავიბენი, – სად?
დეიდა მანანამ არაფერი მიპასუხა. მოულოდნელად მოიხსნა გულსაკიდი ჯვარი – ვერცხლის, სადა, –და ხელში ჩამიდო.
სულ მთლად დავიბენი. კი არ დავიბენი, უბრალოდ, გამოვშტერდი… ვერაფრის თქმა ვერ მოვახერხე.
– ე… ე… – ესღა ამოვღერღე.
– ერთ კვირაში მიკეთებენ, ონკოლოგიურში, – თქვა დეიდა მანანამ, – წამაკითხე…
ადგა და გავიდა.
დეიდა მანანა მეტი აღარ მინახავს.
… გუშინ დაასაფლავეს. ხელნაწერი კინაღამ თან ჩავატანე, მაგრამ ბოლო მომენტში გადავიფიქრე, თავი შევიკავე. როგორღაც ხომ უნდა ამეხსნა, რას ვაკეთებ, მაგრამ, აბა, როგორ ამეხსნა?